ในที่สุด...ก็ได้บทสรุปแล้ว...เรื่องราวจบลงที่ตรงนั้น....แต่ความรู้สึกของฉันยังคงดำเนินต่อไป

ไม่คิดไม่ฝันว่าฉันจะกล้าได้ขนาดนี้...ฉันกลายเป็นผู้หญิงบอกรัก...ที่ถูกปฏิเสธ...และแม้จะเป็นอย่างนั้น

ฉันกลับไม่มีน้ำตาสักหยด...ไม่ใช่ไม่เสียใจ...อาจจะยังไม่ถึงเวลาที่ต้องร้อง...เพราะอย่างน้อยที่ทำไป...

ก้อทำให้เราเข้าใจกันมากขึ้น..แม้ว่าเราจะไม่รู้สึกเหมือนกัน

อย่างน้อยเราก้อได้รู้จักกัน..อย่างน้อยเราก้อได้คุยกัน...อย่างน้อยคุณก้อจำชื่อฉันได้...นั่นแหละมากที่สุด...มากกว่าที่เคยเป็นมา

ขอบคุณที่รับฟัง...ขอบคุณที่พูดตรงๆแบบนั้น..."ไม่ได้รู้สึกแบบนั้น"...ประโยคที่ยาวที่สุดที่คุณพูดออกมาในการคุยกันครั้งสุดท้ายระหว่างเรา

..............................................................................................................................................

ในที่สุดใบไม้หน้าที่ทำงานก็ไม่เปลี่ยนสี...ใบไม้สีเหลืองหน้าบ้านจึงร่วงหล่นลงสู่พื้น

แต่ไม่เป็นไรหรอก...ถึงยังไงฤดูกาลก็ต้องหมุนกลับมาอีกครั้ง...และถึงตอนนั้น....

ใบไม้ที่หน้าบ้านก็จะงอกใหม่...กลายเป็นสีเขียวอีกครั้ง

.....

 

...U r What U eat กินอะไรก้อจะเป็นแบบนั้น...อันนี้ชัวร์

...U r What U love รักอะไรก้อจะเป็นอย่างนั้น...อันนี้ไม่ชัวร์

...บางทีเราก้อไม่ได้เป้นในสิ่งที่เรารักเสมอไป...เหมือนที่ฉันเป็นในตอนนี้

...หมอฟันโง่ๆ..โอ้!!!!..ชีวิตมันเศร้า.T_T

 

...วันนี้วันศุกร์..ไม่รู้จะสุขจิงรึเป่า...แต่ตอนนี้กำลังเศร้า..เศร้ามาหลายวันแล้ว

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร..แต่รูว่าเศร้าเรื่องอะรัย...รึว่าเป็นเพราะ...ใบไม้ที่เปลี่ยนเป็นสีเหลืองแล้ว

....

กำลังจะร่วงลงพื้นแล้ว

....ใบไม้ที่หน้าบ้านเปลี่ยนเป็นสีเหลืองแล้ว...

....แต่ใบไม้หน้าที่ทำงานยังคงเป็นสีเขียวอยู่...

ถึงอย่างนั้น...ในท้ายที่สุด...ใบไม้หน้าที่ทำงานก้ต้องกลายเป็นสีเหลืองเหมือนกัน

อาจจะช้าเร็วต่างกัน...แต่สุดท้ายก้อเหมือนกัน

...เหมือนความรู้สึก...เพียงเเค่รอเวลาเท่านั้น..

...เธอยังเป็นใบไม้หน้าที่ทำงาน...รู้สึกช้า..

หรือว่า...ไม่มีวันเปลี่ยนสี ???

ปิดเทอมก้อดูซีรี่ส์เกาหลี............ไม่ปิดก้อยังดู...ดูตอนสอบอีกตะหาก..

ก้อช่วยไม่ได้...วันก่อนพึ่งดู..........my girlมา..ไม่สนุกเท่าไหร่

ชอบตอนนี้ตอนที่นางเอกแกล้งกินพริกแล้วบอกว่าไม่เผ็ด...แล้วก้อกินใหญ่เลย

ทำหน้าว่าไม่เผ็ด...จนพระรองเชื่อแล้วก้อกินตาม...ก้องัยล่ะ...ก้อเผ็ดนะสิ

 

....พริกยังงัยก้อเป็นพริกอยู่วันยังค่ำ...พริกที่ไหนก้อเผ็ด...กินทีไรน้ำตาจะไหลทุกที...ต่อให้โกหกคนอื่นว่าไม่เผ็ดได้...แต่ยังงัยเราก้อเผ็ดอยู่ดี...ในทางกลับกัน...ถ้าเราบอกว่าไม่เผ็ด.....ทำเหมือนไม่เป็นรัย...เผ็ดแทบตายก้อต้องหัวเราะ...ใครๆก้อต้องคิดว่าพริกที่คุณกินมันไม่เผ็ดจริงๆ

....มันเหมือนเวลาที่คุณชอบใครสักคน...ถ้าชอบมันก็คือชอบ...ต่อให้บอกคนอื่นว่าไม่ชอบยังงัย......ก็โกหกตัวเองไม่ได้อยู่ดี...ความรักก้อเหมือนพริก...เราโกหกตัวเองไม่ได้หรอกว่าพริกไม่เผ็ด...

.....และฉันไม่ได้ชอบคุณ...

 

อืมเขียนอะรัยของแก..คือตามเรื่องนี่..นางเอกโกหกเก่งมาก...แล้วก้อโกหกว่าไม่ชอบพระเอกด้วย...แต่พระรองจะรู้ว่านางเอกโกหก...พระรองฉลาดกว่าพระเอกเสมอ..อันนี้รู้กัน...ฉันว่ามีคนมากมายเลยล่ะที่ยอมกินพริกแล้วโกหกว่าพริกไม่เผ็ด...แล้วก้อทำได้เนียนมากๆ...จนไม่มีใครจับได้...ทั้งๆที่มันทรมานขนาดนั้น...แต่ก้อยอมทำ...และแน่นอนคงมีเหตุผลบางอย่างที่ต้องให้มันเป็นไปอย่างนั้น...

 

ว่าแต่ตอนนี้เพื่อนๆมีใครกำลังกินพริกแล้วบอกว่าไม่เผ็ดรึเปล่า...ใครว่าง...ขอน้ำให้ฉันหน่อยสิ...พริก...มันเผ็ดจริงๆนะ

 

 

ปิดเทอมแล้ว  10  วัน...นานจิง(ประชด)

...........................................

ไม่รู้ว่าโง่รึว่าบ้ากันแน่....ฉันขุดหลุม.....

.................ฝังตัวเอง................

แล้วงัยล่ะ....ขึ้นไม่ได้...ใครจะช่วยแก..

สมน้ำหน้า...หาทางออกให้เจอแล้วกัน...

 

ไม่รู้ว่าโง่รึว่าบ้ากันแน่....เขียนspace...ด่าตัวเอง