สอบใกล้จะเสร็จแล้ว...จริงๆมันก็เหมือนเสร็จแล้วล่ะนะ...ขอบอกว่ามันเหนื่อยมากๆ

วันนี้ aday ออกแล้ว หน้าปกเป็น finalscore..ยังไม่ได้ซื้อเย้...จะได้อ่านไอ้ที่ยังไม่ได้อ่านด้วย...รู้สึกดีจัง

ปิดเทอมหน้าร้อนปีนี้ก้อต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบขึ้นคลินิก...ไม่มีความรู้อะไรไปสอบเล้ย...จะรอดมั้ย

....หน้าร้อนมาถึงแล้ว...มาถึงจริง...ฝนแรกในหน้าร้อนก้อมาถึงแล้ว..(อารมณ์เสียเลยพึ่งไปล้างรถมา)..

เออ...มีใครเคยได้กลิ่นหน้าร้อนมั้ย...ไม่รู้สิรู้สึกว่าเวลาจะรู้ว่าตอนนี้จะหนาวแล้วนะ.จะร้อนแล้วนะ..มันจะมีกลิ่นบอกฤดูกาลอ่ะ

ไม่รู้รู้สึกคนเดียวรึปล่าว..แต่มันมันเหมือนมีกลิ่นอย่างนั้นจิงๆนะ

....

....

...วันนี้อ่านเรื่องราวที่เขียนไปทั้งหมด...ในนี้..(อันเก่าๆมันหายไปตามพื้นที่)

อ่านแล้วก้อขำตัวเองยังไงไม่รู้...ทำไมเขียนอะรัยดูเน่าๆ..งงๆ..เลยสงสัยว่ามีคนเข้าใจที่เขียนรึปล่าวว่ะ.

แต่อันที่จริง..เสปสนี้ก้อไม่ค่อยมีคนเข้ามาอยู่แล้ว...เหมือนเขียนเองอ่านเอง...ขำเอง..

จริงๆแล้วเป็นคนเขียนไดอะรี่ในสมุดอยู่แล้ว...

เวลาอ่านมันก้อรู้สึกดีเหมือนกันนั้นแหละ...เพราะในสมุดหรือในเสปสก้อเป็นเรื่องคล้ายๆกัน...อาจเป็นเรื่องเดียวกันเลย...แต่ว่าในสมุดเป็นอะไรที่ไม่ได้คิดเหมือนรีเฟ็กซ์

อารมณ์ตอนนั้นคืออะไรก้ใช่เลย...แต่ว่าในเสปสมันเหมือนบางทีมีนก้อเปลียนตามอารมณ์...ตอนนั้นบอกชอบ...แต่ตอนนี้ไม่ใช่

อ่านแล้วมันก้อเออว่ะหลายมุมดี...แต่ก้อสรุปไม่ไดหรอกว่าอันไหนมันดีกว่ากัน...แต่ทั้ง 2 มันก็คือตัวฉันจริงๆทั้งนั้น

แต่ว่าในเสปสมันดีกว่าที่มีคนมาอ่านแล้วมันจะรู้สึกดียังงัยก้อไม่รู้นะ....เหมือนอยากให้รู้ว่าวันนี้เราไปทำอะรัยมา...ไปเจออะไรมา...

มีอะไรหมุนรอบตัวเราบางในระยะเวลาที่ผ่านไป...อาจจะเป็นเราหมุนรอบตัวเองก้อได้

.....ขอบคุณทุกๆคนที่มาอ่านก้อแล้วกัน...ไม่รู้เรื่องก้ออย่าว่ากัน...เพราะทุกๆวันนี้ก้ดูจะงงๆกพตัวเองเหมือนกัน

.......

.....

...

0.01%  มากไปหรือน้อยไป...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน...

แต่ที่รู้คือ...เธอเป็น 0.01 %ของฉัน  ในขณะที่คนอื่นเป็นแค่ 0.00%...

นั่นหมายความว่ามันมีปริมาณน้อย...แต่มากกว่าคนอื่น...

จึงสรุปได้ว่า...เธอคือ"คนพิเศษ"

...

ps...การทำอะรัยโดยที่ไม่คาดหวังกับมันเลย  ก็มีความสุขดีเหมือนกั

      รู้สึกว่าจะเขียนอะรัยเพี้ยนๆอีกแล้ว

      สงสัยสมุดบันทึกมันจะน้อยใจแล้วมั้งไม่ได้เขียนมันนานมากแล้ว...วันนี้ต้องไปทักทายมันหน่อย...

  .. . ..อยากอ่านมั้ย....

ในที่สุดมันก้อใกล้จะผ่านไปแล้ว...14  days to leave my life  สอบครั้งนี้เอาชีวิตฉันไปแล้ว

อย่าพึ่งดีใจไป..มันยังไม่หมด...สู้ต่อไป...

...

....

อยากดูจัง  ยังไงก้อรัก..แค่ฟังเพลงก้ออยากจะดุแล้ว...ไปดุกันเถอะ...ชวนใครไปอ่ะ

....

มีใบไม้ของใครบางคนเปลี่ยนสี...และดูเหมือนว่าเขาเป็นกังวลกับเรื่องนี้มากๆ...ไม่เป็นไรหรอก...แป๊บเดียวก้อหาย

สำหรับคนที่เป็นใบไม้สีเหลืองแล้ว...ไม่รู้ว่าจะบอกว่ายังงัย...เพราะตอนนั้นฉันก็ใช้ความรู้สึกเพียงอย่างเดียว

การพูดออกไปตรงๆมันก้อน่าจะดีที่สุด...แต่ว่าเพราะอย่างนั้น...เขาจึงวิ่งหนีเธอไป...มันก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอแล้วว่า

จะวิ่งตามเขามั้ย...ก็เท่านั้นเอง...สำหรับฉัน...มันเพียงพอแล้ว...แค่0.01 % ฉันหยุดมันไว้แค่นั้น

....

สำหรับคนที่เป็นใบไม้สีเขียว(เหมือนเดิม) ...เธอก็ยังเป็นเหมือนเดิม..คือไม่รู้...

แต่การตอบว่าไม่รู้มันเหมือนการหลบเลี่ยงที่จะตอบคำถามมากกว่า...

ถ้าการรอของเค้าไม่มีความหมายใด...ปล่อยเค้าไปเถอะ...ได้โปรด..

 

ps...จะปิดเทอมแล้ว...

      ตาวอยากทำละครคณะ...เค้าก้ออยากทำ..Dent entertain me - D entertainment...ท่าทางสนุก

     

 

 

 

ก็วันนี้มันวันวาเลนไทน์...ยังงัยก้อ...แฮปปี้มีความสุขมากๆละกันนะ

....ส่วนตัวข้าพเจ้าก้อมีความสุขดี...มีวาเลนไทน์กับเพื่อนอย่างนี้มา 20กว่าปีแล้ว...ไม่เป็นรัย...เด๋วปีหน้ามันก้อวนมาใหม่

....สำหรับบางคนปีนี้อาจจะกลายเป็นวันพิเศษขึ้นมาแล้วก้อได้...ดีใจด้วยจริงๆ

....บางทีการมองเห็นความสุขของคนอื่นก้อทำให้เรา...มีรอยยิ้มได้เหมือนกัน

....เหมือนโขมยยังไงก้อไม่รู้...ฉันเป็นโจรโขมยความสุขหรือเนี่ย..

....ไม่ใช่หรอก...เพราะรู้สึกว่าทุกคนกำลังมีความสุขมาก...จนไม่รู้ตัว

....กว่าจะรู้ก็เมื่อความสุขนั้นวิ่งผ่านไปซะแล้ว...

....ขอให้ทุกคนรักกันนานๆ...รักกันทุกวัน...มีคนบอกว่ารักทุกๆคนเลย...(แต่รักใครมากกว่ากันอันนี้ก้อไม่รู้นะ)

....

....

ps. วันนี้ได้กุหลาบ 1 ดอก...ขอบคุณมากๆ...เพื่อนให้

     วันนี้มีอะไรบางอย่างผิดปกติกับความคิด...ไม่ชอบเลย

     ในตอนนี้มีเพลงบางเพลงวิ่งอยู่ในหัว(ใจ) ฉัน...ทายสิเพลงอะรัย

    

    

 

พรุ่งนี้สอบแล้ว...ตายแน่คับพ่อแม่พี่น้อง

สอบทั้งหมด 2อาทิตย์กับ 1วัน...สอบติดกันทุกวัน...มันอะรัยจะขนาดนั้น

ไม่อยากจะบ่นเลย..แต่มันอดไม่ได้ว่ะ..รู้สึกมันจะไม่ไหวแล้วนะ..

พูดเรื่องอารัยก้อไม่น่าเบื่อเท่าเรื่องเรียนแล้ว...

อย่ามาอิจฉากันเล้ยว่าเรียนตั้งทันตะ..จบมาสบายแน่..โอ้โห...ถ้ากูเรียนยากขนาดนี้แล้วไม่มีงานทำ...จะเรียนไปเพื่อ!!!

วันๆนั่งอยู่ที่เดิม...เหมือนเรียนในโรงเรียนอะรัยอย่างงั้น...เรียนตั้งแต่ 8โมง..บางวัน 7โมง ถึง 6โมงเย็น...เรียนเสร็จกินข้าวเย็นได้เลย

บางวันต้องงดข้าวเที่ยง...ยิ่งกินช้าซะด้วย...ซวย

ไม่รู้ทำไม่คนในอยากออก..คนนอกอยากเข้า...

อย่าให้ถูกหวยนะ...อย่างแรกที่จะทำคือลาออกมันเลย...บังเอิญไม่เล่นหวยว่ะ...เงินซื้อหวยไม่มี

จะบอกว่าคณะนี้มีรัยดีนะ...นี่เลย....อาจารย์หน้าตาดี...ไม่ใช่ดีหมดนะ...คือมันดีจริงๆนะ.หมายถึงรุ่นใหม่ๆนะ

แต่ไอ้ที่เก่าๆเนี่ย....ไม่เข้าใจว่ะ...จะดุอะรัยกันนักหนา....ด่าอยู่ได้..ฆ่ากันให้ตายเลยดีมั้ย....

ก้อทำไม่เป็น...ตอนเด็กๆพ่อแม่ไม่ได้สอนมาว่าต้องทำอย่างนี้...เรียงฟันอย่างนี้นะ...จับเครื่องมืออย่างนี้นะ...เข้าโรงเรียนมาก้อไม่มีสอน...อย่างนี้มันน่าจะมีป้ายติดหน้าผากมาเลยนะ...ตอนเกิดน่ะ...ว่าโตขึ้นหนูจะเป็นทันตแพทย์ค่ะ....แล้วชอบบอกว่าไม่ถาม...แม่งถามไปก้อว่าโง่อีก....ทำผิดก้อด่า..ก้อบอกมาสิวะว่าที่ถูกมันเป็นงัย...ให้มั่วทำอยู่ได้

บอกว่าผิดเป็นครู...อยากจะบอกว่า..ที่กรูผิดนี่ก้อเพราะครูไม่บอกนี่แหละ

คิดแล้ว..มันแย่จิงๆว่ะ...

เรียนทันตแพทย์....เวลาทุกนาทีมีค่าเสมอ...หาคาบว่างให้ด้วยนะ...ยังมีเรื่องที่ไม่ได้สอน...เวลาให้สอน..ดันไม่มา

                      เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ..เย้ +++วันศุกร์แล้ว...เสาร์อาทิตย์ทำไรว่ะ...ทำlab งัย..กรรม

 

เซ็งจิต!!!

....

...

...ps.  ว่างมั้ยไปดู้หนังกัน 2..."ยังไงก็รัก"...ท่าทางน่าสนุกสอบเสร็จแล้วเจอกัน

         เพลงมันน่ารักดี

         วาเลนไทน์แล้วนะ...แล้วไง...  สอบงัย

         มันมาแล้ว....กลิ่นของฤดูร้อน...ชอบจิงๆ

บอกได้เลยว่าชอบนะ...ไม่ผิดหวังเลย เนื่องจากคาดหวังไว้เยอะเหมือนกัน ว่ามันต้องดี ไม่รู้สิก็ดูแล้วมันคิดถึงเมื่อก่อนยังงัยไม่รู้

มันเหมือนนั่ง time machine ย้อนเวลา หนังเป้นธรรมชาติดี..ก้อแหงล่ะมันเรื่องจิงนี่หว่า

แต่ที่ว่าก้อคือคนทำเก่งมากที่สามารถทำให้มันดูไม่น่าเบื่อได้

หนังมันออกแนวสารคดีเลย แต่ดูแล้วมันไม่ค่อยรู้สึกถึงความเป็นสารคดีเท่าไหร่...ฉากที่พ่อแม่คุยกับเปอร์ ฉากที่ตัวเอกในเรื่องคุยกัน ฉากที่คุยกะครู

ฉากเรียนจบ ฉากที่เปอร์บอกแยกทางกับแฟนคนอื่น และอีกหลายๆฉากมันเป็นฉากธรรมดามาก...ธรรมดาที่โดนทุกคนรู้สึกว่าชอบเรื่องนี้เพราะว่ามันเหมือนกับที่เราๆท่านๆเจอกันมา

มันดูแล้วมัน เข้าใจเลยว่าตอนนั้นอ่ะกูรู้สึกอะรัยคิดอะรัยอยู่...

หนังเรื่องนี้ม่มีเพลงประกอบเป็นของตัวเอง  ใช้เพลงเก่าๆที่เราเคยฟัง  มันก้ยิ่งอินเข้าไปใหญ่  คนคิดก้อคิดได้ ไม่ใช่ใครที่ไหน พี่เก้งจิระ ผู้ที่เคยทำให้เราโดนมาแล้วเหมือนใน แฟนฉัน season change รวมทั้งเพื่อนสนิท (ทั้ง 3เรื่อง กำกับโดยผู้กำกับที่เคยกำกับแฟนฉัน แต่ว่ามีคุณพี่เก้งเป็นคนอยู่เบื้องหลังทั้งหมด) สังเกตว่าทุกเรื่องเกียวกับเรื่องที่ใกล้ตัวมากๆ.ประมาณว่ามี10คนมันต้องโดนไปซัก 8 คน  แต่ที่รู้สึกเจ๋งกว่าต้องยกให้นี่...พ่อแม่ของตัวเอกในเรื่อง โดยเฉพาะพ่อแม่เปอร์ กล้าดีว่ะ กล้าที่ยอมเสี่ยง ลองคิดดูมีคนตามตลอดเกือบ 24 ชั่วโมง แถมบันทึกภาพอีก ใครมันจะมีสมาธิวะ ถึงตอนหลังมันจะชิน แต่มันก้อคงใช้เวลานานเหมือนกัน แสดงว่าพ่อกับแม่ต้องเชื่อใจลูกตัวเองมาก (หรือไม่ก้อเตรียมใจไว้แล้วอ่ะนะ)

ก้อสุดท้ายหนังมันก้อไม่ได้ แฮปปี้ อะรัยมากมายเลย แต่มันก้อดูแล้วไม่เศร้านะ..มันก้อยังรู้สึกว่าเออ..มันเป็นไปในทางที่ควรจะเป็น...สรุปว่าหนังเรื่องนี้ก็เป็นไปอย่างที่ควรจะเป็น...คือ โดนว่ะ

.....

......ps. ที่หนังเรื่องนี้ทำให้คิดถึงมากที่สุด คือ งาน fat fest No. 5 แดนเนรมิต เนรมิตให้ใครหลายคนเป็นหวัดเลย

           ไปดูหนังเลยไม่ได้เดิน art lane วันที่ 2เลย

           อยากดูละครเพลงของสาธิตนะ minute of love เป็นละครเพลง  น่าสนใจดี แต่ไม่มีตังค์

           เพลงใหม่ๆออกมาเพี้ยบแต่โหลดไม่ได้ เซ็งจิง

           "อ่านปากของฉันนะว่า .." ชอบเพลงนี้มากๆ