May 25
ตอนนี้เปิดเทอมแล้วนะ
เมื่อวานพึ่งกลับไปเรียนมา
อยากบอกว่าไม่น่ากลับไปเรียนเลย
เรียน3วัน วันละชั่วโมง...เพื่อ!!!!
แล้วสอนโคตรจะรู้เรื่อง...
แล้วมีสอบอีก...เพื่อ!!!!
เซ็งว่ะ
..ถ้าเปิดเทอมจิงๆแล้วก้อคงไม่ได้มาในนี้อีกนาน...สงสัยต้องกลับไปเขียนใส่กระดาษเหมือนเดิม...
May 18
ตอนนี้อยากเปิดเทอมมากที่สุด..เอิ้กๆ
ความทรงจำ...อะไรที่มันผ่านมาแล้ว..จะถูกเรียกว่าอดีต...
อดีตที่มีความหมายกับเรามักถูกเก็บเป็นความทรงจำ...
ดังนั้นความทรงจำจึงมีพื้นที่น้อยกว่าอดีต...
ก็สมองมันมีแค่นี้เก็บมากมันไม่พอ...
ฉันอยากให้อดีตทุกๆวันอยู่ในความทรงจำ..
.....ดังนั้นฉันจึงใช้หัวใจเก็บส่วนที่เหลือ....
ใครบางคน...เป็นคนที่ฉันอยากเจอในตอนนี้...หายไปเกือบ 2 ปี.อยู่ดีๆก็คิดถึงขึ้นมา
May 17
กลิ่นโรงพยาบาล...ที่เขียนขึ้นมานี่ก้อไม่ใช่อะรัยหรอก..เเต่เพราะมันเป็นกลิ่นที่คุ้นเคยมากเมื่อ4-5วันที่แล้ว...แล้วชื่อเพลงนี้ของพาราด๊อกซ์ก้อวนเวียนในหัวฉันตลอดเวลาที่อยู่ที่นั่น...ถ้าฟังในตอนนั้นมันคงเปลี่ยนจากเพลงน่ารำคาญเป็นเพลงที่เพราะมากๆแน่ๆ
ตอนนี้ยายกลับมาอยู่บ้านแล้ว...โคตรดีใจเลย...จะบอกว่าการไปเฝ้าไข้มันทรมานจิงๆ...วันเเรกยายต้องนอนห้องรวมก่อนเพราะห้องพิเศษมันเต็ม...ฉันก้อเลยต้องไปนอนเฝ้ากับน้อง..คือยายมีเตียงนอน...แล้วฉันกับน้องนอนไหนวะ????..เอาวะก้อกะว่าจะไม่นอน...อือหือ...ถึงมีที่นอน(กู)ก้อคงนอนไม่หลับ...เดี๋ยวเสียงไอ..เสียงเครื่องอะรัยก้อไม่รู้...และนี่เลยทรมานสุดๆ..เสียงอ้วก..โห..ไม่รุ้เค้าป่วยเป็นรัยแต่เค้าอ้วกได้ใจมาก...บิ้วอารมณ์ให้อ้วกตามเหลือเกิน..จะบ้าตายอยู่แล้ว..พอตี5 เท่านั้นแหละ...แสงอาทิตย์ในยามเช้ามันช่างสวยงามจิงๆ..กูจะกลับบ้าน..คนอื่นมาเฝ้าแทนเลย..ถ้าอยู่นานกว่านี้..มีคนป่วยเพิ่มแน่..ฉันเอง..พอคืนต่อมาก้อเลยให้น้าไปนอนเฝ้าแทน...จะได้รู้สึก..เหอๆ...ดีที่คืนที่3ได้ห้องก้อเลยย้าย...โอ้สวรรค์จิงๆ...
ตอนอยู่ห้องรวม...ยายคนที่อยู่เตียงข้างๆยายฉัน...ไม่ร้เป็นรัย..มีแต่สายเต็มไปหมด..พูดก้อไม่ได้..เห็นแล้วก้อ..เฮ้อ..ดีนะที่ยายฉันไม่เป็นรัยมาก..คือเข้าโรงพยาบาลเพราะกลืนไม่ได้อย่างเดียว..รู้สึกว่าต้วเองโชคดีอ่ะ..พอเห็นแบบนี้แล้วก้อรู้สึกว่าพูดไม่ได้นี่มันก้อแย่เหมือนกันนะ...
ถ้าเราไม่พูดเค้าก้อคงไม่รู้ว่าคิดอะรัย...ต้องการอะรัย
จะอ้างว่าทำมัยไม่ถามล่ะ...ก้อคงไม่ได้หรอก
เพราะเค้าก้อคงไม่รู้เหมือนกันว่าเราอยากให้เค้าถาม