วันนี้เป็นวันสำคัญต่อชีวิตฉันเลยนนะเนี่ย...ประสบการณ์ครั้งเเรกเลย...อยากจะจารึกไว้...ไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อนเลย

สงสัยมานานเเล้วว่ามันเป็นความรู้สึกยังไงกันนะ...วันนี้ก็พึ่งจะเข้าใจ

...ประสบการณ์ที่ว่านี่ก็คือการ  เป็นลม  นั่นเอง...ก็อย่างที่บอกเป็นลมครั้งเเรกในชีวิต...มันน่าตื่นเต้นจิงนะ

ด้วยสภาพร่างกายอันบอบบางซะเหลือเกิน...ฉันก็เลยโดนหมายหัวมาตั้งเเต่เด็กว่า...เด็กนี่มันต้องอ่อนแอชัวร์...เวลาทำกิจกรรมหนักๆ

โหดๆ...วิ่งๆ มันต้องเป็นลมเเน่ๆ...ฉันก็เคยคิดว่าตัวเองแบบนั้นเหมือนกัน...แต่ว่า  เเค่เคยคิด...เพราะไม่เคยเป็นลมซักที

เเล้วก็สงสัยมาตลอดว่า  มันจะอารมณ์ประมาณไหนว้า...รู้สึกยังงัยว้า...คนอื่นๆก็ชิงเป็นลมไปก่อน...โดยเฉพาะไอ้พวกที่มันตัวใหญ่

ไอ้เราก็นึกอิจฉาว่า...ดีว่ะ..ไม่ต้องเหนื่อยต่อ...อยากเป็นมั่ง...แต่ทำไมมันไม่เป็นซะทีวะ...อึดจิงๆนะเราเนี่ย...ก็ออยากจะแกล้งเป็นลมมั่ง  แต่ว่ามันไม่เคยเป็น

เลยไม่เเน่ใจว่ามันต้องเป็นยังงัย  ประมาณไหน  ล้มตอนไหน  ตื่นตอนไหน ประมาณว่ากลัวไม่เนียนแล้วโดนจับได้...

จนมาวันนี้...พึ่งเข้าใจ...ก็วันนี้ลงคลินิก prosth ทำ try in occlusion rim and face bow ไม่มีรัยเลย  แต่ทำยากโคตรๆๆ

ข้าวเช้าไม่ได้กิน  พอเสร็จก้อต้องรีบไปลง sur ต่อ แถมต้องไปเอางานที่ชั้น 5 มาก่อนอีก กลับมาหน้าห้อง sur เลยนั่งกินขนมที่เพื่อนให้มา..

มันเป็นขนมชิ้นเล็กกุ๊กกิ๊กมาก...ตอนจะนั่งนั่นเอง...ไม่รู้มันพลาดยังไง ปรากฏว่า เส้นพลิกซะงั้น...เจ็บโคตร...เเต่ไอ้เราก็คิดว่าเดี๋ยวมันก็หาย

ทนแป๊บๆ..เอ่อ...มันปวดกว่าเดิมครับพ่อเเม่พี่น้อง...ตอนนั้นไอ้เล็กหญิงก็นั่งข้างๆ...แล้วอาการมันรุนแรงมาก...ขยับขาไม่ได้เลย...ปวดมาก..ปวดจนจะอ้วก

เห็นจิ๊บกะตู่ที่เดินมาแยกร่างได้ซะงั้น...แล้วทุกคนก็ถามว่า..มานั่งทำไรตรงนี้...แล้วก้อเปลี่ยนเป็นถามว่า  นุ่นเป็นรัยรึเปล่า..

ฉันจึงตอบว่า...เค้ากะลังจะอ้วก..เค้าปวดขามาก...เค้าหายใจม่ออก  เค้าไม่ไหวแล้ว...แล้วฉันก็เอนตัวลงนอนที่ม้านั่งหน้าห้อง sur  เพื่อนๆกะจะพาเข้าไปนอนsur ล่ะ

กะว่ารักษากันเองนี่เเหละ  หน้า sur ด้วย มีเครื่องช่วยชีวิตพร้อมเลย...เเต่ทันใดนั้นเอง..ก้มีสิงโต นามว่า เอื้อมพร เอาขนมที่ฝากซื้อพรอมกะนม มาให้...อ่ะ  นุ่นๆ...

กินก่อน  กินก่อนจะตาย...เออๆเจาะให้หน่อย  เค้าไม่มีเเรงแล้ว...แล้วเพื่อนๆก็อยืนดูกัน...ประมาณว่าเต่าซีดเป็นไก่ต้มเเล้ว...พอได้กินซะหน่อย

ก้เลยหาย...เเล้วในที่สุดเค้าก็รับรูว่าอาการของคนเป็นลมนี่มันเป็นยงัไง...รู้สึกดีใจมากนะเนี่ย..ที่ได้เป็นลม...อยากจะถ่ายทอดให้ผู้ที่ยังไม่เคยได้รับรู้..

แต่ว่าไม่อยากจะเป็นอีกเเล้วล่ะ...เพราะว่าไม่เห็นมันจะเย็นซักนิดเลย

ps. สำหรับผู้ที่ไม่รู้ คลินิก prosth คือคลินิกที่ทำฟันปลอม....มันเป็นงานที่ยากแก่การประเมินว่า...มันได้รึยังงวะ  เป็นงานที่ใช้การเดาสุ่ม ว่ากรูพอล่ะ...มันเป็นงานย้ำคิดย้ำทำ

เอาออก...เติมใหม่..วนเวียนไปไม่รู้จบ...เหมือนใช้กรรมเก่าอยู่...ส่วนห้อง sur ก็คือคลินิกศัสยกรรม ช่องปาก...ที่เอาไว้ถอนฟัน..ผ่าตัดในช่องปาก..ก็เลยมีเครื่องช่วยหายใจ

.....ถ้าใครเคยเป็นลมสามารถมาเเลกเปลี่ยนประสบการณ์เเล้วความรู้สึกกันได้นะ...หรือว่าถ้าใครอยากเป็น...มาเรียนทันตเเพทย์สิ...หึหึ

นานๆทีมันจะเขียนได้...กับการจะอัพเสปส...บางทีมันก็ไม่ยอมให้เขียน...บางทีมันก็ยอมให้เขียน  เเต่ไม่ยอมให้โพสต์

เเล้วตอนนี้มันก้อเปลี่ยนเพลงใหม่ไม่ได้...เอารูปลงก็ไม่ได้...หงุดหงิดขึ้นมาทันทีทันใด...กลับไปเขียนใส่ไดอะรี่อย่างเดิมดีกว่ามั้ย

ท่าทางจะง่าย...เเล้วก็เร็วทันใจกว่า

...เมื่อวานรถเสีย...เสียเป็นครั้งที่ 2เเล้ว...ไปซื้อนมหางกาแฟมา..ที่กังล่าง...พอสตาร์ทปุ๊บ อ่ะ..ไม่ติด...อีกทีดิ...อ่ะ..ไม่ติด

ซวยจิงๆ...เเล้วจะกลับงัย..โชคดีที่เจอพี่บอยและลักสวย...ด้วยความเมตตาเต่าตัวน้อยๆ..พี่เเกเลยมาส่ง...กราบขอบพระคุณอย่างงาม

สุดท้ายก็เลย..เสียเงินเปลี่ยนเเบตเตอรี่...ซวยจิงๆ...พึ่งรู้สึกตัวว่ารถนี่มันสำคัญต่อชีวิตมากขาดรถเหมือนขาดใจ...เพราะเป็นคนชอบขับรถ...

เพราะว่าเป็นที่ๆได้ฟังเพลงโดยที่ไม่หลับ...555...คิดขึ้นมาแล้วก็อยากจะออกเดินทางไปเที่ยวสักหน่อย...แต่ตังค์ก้อไม่มี...น้ำม้นก้อเเพงซะนี่

โอ้คิดขึ้นมาได้...อยากไปงาน T shirt  festival จิงๆ สงสัยจะอดเพราะว่าเวลาไม่อำนวยจิงๆ...อ่ะ..นี่มันจะหมดวันเสาร์เเล้วนี่นะ...เฮ้อเศร้าใจๆ

..................

.......................

...........................

 

ไม่ได้หมายถึงว่าฉันเปลี่ยนใจแล้วหรอกนะ...หมายถึงฤดูต่างหาก....ฝนตกแล้ว...
ฝนตกติดต่อกันหลายวัน...ตอนแรกก็สงสัยว่าเกิดอะรัยขึ้น...พอนึกๆดู นี่มันหน้าฝนแล้วนี่...ไม่รู้สึกตัวเลย...
โดยส่วนตัวไม่ชอบหน้าฝนเท่าไหร่...เพราะรู้สึกว่า...เป็นฤดูที่ทุกอย่างมันหยุดๆ...เดินๆในขณะที่เข็มนาฬิกามันยังเคลื่อนไม่ยอมพัก...ยกเว้นนาฬิกาตาย
พอฝนตกไอ้ที่เราคิดว่าจะทำมันก็ไม่อยากจะทำซะงั้น...ไปกินข้าวดีกว่า...ฝนตก...ไม่ไปแล้ว...ไปดูหนังดีกว่า...ฝนตกไม่ไปล่ะ....ฝนตก....คนทั่วไป
ไม่อยากออกจากบ้านเพราะว่าไม่อยากเปียก...แต่นักศึกาทันตแพทย์ไม่ชอบฝนเพราะว่า...คนไข้จะไม่มานะสิ...T_T
....ไม่ได้นั่งฟังเพลงเล่นเน็ตอย่างนี้มานานแล้วนะ...จริงๆมันก็แต่ไม่กี่อาทิตย์เอง...แต่ละวันที่ผ่านมา...แย๊เเย่...ไม่คิดถึงมันดีกว่า
เรื่องๆดีๆมีตั้งเยอะอาทิตย์ก่อนก็ไปวัดที่กาฬสินธุ์กับอาจารย์อชิ กะว่าไปช่วยรักษาชาวบ้าน ...เห็นทางเข้าตอนแรกแอบตกใจว่ามีวัดในนี้ด้วยเหรอวะ  แต่พอขับเข้าไป โอ้โห...ยิ่งเห็นสภาพต่างๆ โอ้โหๆ  วัดไฮโซมาก ไอ้เราได้ยินมาตอนเเรกบอกมีแต่เตียง2เตียง...คงได้สลับกันทำ  แต่พอได้เห็นคลินิก 2 เตียงที่ว่า  ดีกว่าที่คณะตั้งเยอะ ... ของทุกอย่างใหม่หมด
มีห้องทำฟัน 2 ห้องห้องหนึ่งสำหรับพระเฉพาะ อีกห้องให้ชาวบ้าน คนมาปฏิบัติธรรม แล้วยังมีห้องรักษาโรคทั่วไป หมอที่มาทำก็อมาจากหลายจังหวัด...รักษาโดยไม่คิดเงิน
รุ้สึกดีที่ได้ไป  ถึงแม้ไม่ได้ทำอะไรเลย...ทำให้จากที่เหนื่อยๆมาหลายวัน...หายไป...
....วันก่อนๆไปดู sqweez animal ชอบอ่ะ น่ารัก  ... ร้องมันไม่ต้องอาย...let's cry ฉันกำลังร้องไห้อยู่...
ตอนนี้ยุงกัด  หมดอารมณ์จะเขียนต่อไปแล้ว...อยากฟังก็อยากฟังเพลง...แต่คงไม่ไหว...ช่วงนี้คอมใต้หอก็เล่นไม่ได้...เซ็งจิต
....เปิดเพลงเก่าๆ  ทำให้นึกถึงเรื่องราวเก่าๆ ....และคนเก่าๆ...เวลาได้ยินเพลงนี้ก็นึกถึงคนๆนี้...ความรู้สึกในตอนนั้น...แล้วก็เกิดคำถามว่าเธอรู้สึกอย่างนั้นบ้างมั้ย
คิดถึงฉันบ้างมั้ยที่ได้ยินเพลงนี้...พี่บอยตรัยมีเพลงเศร้า...ปิดทีได้มั้ยไม่อยากได้ยิน...แต่ทุกครั้งที่ได้เพลงเศร้าทีไร  กลับรู้สึกดี


....ps. การขอร้องใครเป็นเรื่องยากสำหรับฉัน...แต่ถึงอย่างนั้นก้อยากจะบอกว่า...กลับมาเป็นเพื่อนฟังเพลงด้วยกันเถอะนะ
       มีบางเรื่องวิ่งวนอนุ่ในสมองของฉัน   มันคือ  "เรื่องสมมติ"

วันนี้วันที่ 17 พฤษภาคม ...วันนี้วันพฤหัส...พรุ่งนี้เป็นวันศุกร์...วันสุขแห่งชาติ...รู้สึกดีจิงๆ

ฉันชอบคืนวันศุกร์เพราะพรุ่งนี้เป็นวันเสาร์...ฉันเกลียดวันเสาร์เพราะว่าวันต่อไปคือวันอาทิตย์...หมายความว่ามันใกล้จะถึงวันจันทร์...อีกแล้ว

แต่ฉันไม่เกลียดคืนวันอาทิตย์...เพราะฉันเริ่มทำใจได้เเล้ว...คือกรูทำอะไรไม่ได้เเล้ว

ไม่อยากจะเขียนอันใหม่...ก็เลยเอามาใส่อันเดียวกันซะเลย...ช่วงนี้คิดอะไรก็ไม่ค่อยจะออกสมองมันมึนๆ...งงๆ..เน็ตก็พึ่งกลับมาเล่นไดไม่กี่วัน

ได้โหลดเพลง...ฟังเพลงซะที...มีแผ่นหลายแผ่นอยากได้เเต่ยังไม่ได้ซื้อ...ตังค์ก็ไม่ค่อยจะมี...ไม่รู้มันหายไปไหน...

....ตอนนี้เริ่มชินและชาเเล้ว...โดนด่าจนไม่รู้สึกอะไร.....การขึ้นคลินิกนี่มันทำให้เราได้เห็นอะไรมากขึ้น...เข้าใจอะไรมากขึ้น

บางทีที่เราสิ่งที่เราคิด...บางอย่างที่เรารู้สึก...บางคนที่เรารู้จัก...ก็ไม่ได้เป็นอย่างนั้นเสมอไป...

ps.รอบสอง...มีงานค้างอยู่...ขอตัวไปทำก่อน...วันก่อนมีงานวันเกิดคณะ...มีรุ่นพี่ที่จบไปแล้วกลับมาพูดประสบการณ์เรื่องเก่าๆ...

อาจารย์ถามพี่คนนั้นว่า...อยากจะบอกอะไรแก่น้องๆที่เรียนทันตเเพทย์...พี่ตอบว่า...ถ้าน้องเรียนจบทันตเเพทย์...น้องสามารถน้องสามารถอยู่ที่ไหนในโลกนี้ก็ได้...555...ตรงจิงๆ..หมายความว่า...ไม่ว่าที่ไหนในดลกที่ลำบากทันตเเพทย์อย่างเราก็อยู่ได้...เพราะเราผ่านอะไรที่มันลำบากมากกว่านั้นหลายเท่า...555..พูดถูกใจจิง

หายไปทุกๆอย่าง...ทำไมถึงรู้สึกเเบบนี้

ในหนึ่งวันมันก้อมี 24 ชั่วโมงเท่าเดิม แต่ทำไมถึงรู้สึกว่าเวลามันน้อยลง

คงเพราะมีสิ่งที่ถูกเรียกว่าหน้าที่มากขึ้น วันวันต้องทำอะรัยมากขึ้นเวลาเท่าเดิมมันก้อเลยไม่พอ

แล้วจะทำยังไง....ก็ทำอะไรๆให้มันเร็วขึ้นสิ.....ใครหลายคนบอกแบบนั้น

มันไม่ง่ายหหรอกนะ  กับการเปลี่ยนเวลาของตัวเอง