ไปหามาดูซะ...ขำๆ...ซึ้งๆ..หล่อๆ  เหอะๆ

ดูแล้วจะรักพ่อ...มากกว่าเดิม...

Fly Daddy fly You Are my Hero...

...จะบอกแค่นี้แหละ

ps....วันนี้มี อีก 2  เรื่อง  ..

       พรุ่งนี้อีกเรื่อง...เพื่อนชวนดุ หอแต๋วแตก...555++ไม่คิดว่าจะได้ดูหรอกนะ

...

 

เพลงเพราะมากๆ

...I want to fly well Iwant to fly well หากแต่ฉันไม่รู้วิธีบิน

...I want to fly well Iwant to fly well ใครก็ได้ช่วยสอนฉันที

ฉันจะวาดเส้นขอบฟ้า  skyline

ฉันไม่รู้ว่าจะบินอย่างไร จะบินได้มั้ยก็ยังไม่เข้าใจ

...I want to fly well Iwant to fly well แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็จะบินไป

...I want to fly well Iwant to fly well เพื่อจะได้เรียนรุวิธีบิน

...I want to fly well Iwant to fly well มีแต่ต้องบินออกไปยังท้องฟ้าเท่านั้น

to skyline

....ชอบเพลงมากๆ...เพลงอีกแล้ว...แต่ยังหาไม่ได้..รู้สึกว่ามันจะเป็นซีรี่ส์ด้วย...แต่อยากได้ที่เป็นเพลงหนัง...

หายากเหมือนกัน...บังเอิญไม่ใช่แฟนคลับซีรี่...สงสัยต้องหาผู้ช่วย

 

วันที่ 7 มีนาคม 2550...ปิดเทอมมาหลายวันไม่ณุ้จะทำอารัยดี...มันว่าง

ว่างแต่คิดไม่ออกว่าจะทำรัย...จะไปเที่ยว..ตังค์ก้อไม่มี...

วันๆก้อเลยนั่งออนเอ็ม...ออนมันไป...ไปเรื่อยๆ...

ตอนไม่ว่างมีอะรัยอยากทำมากมาย...แต่พอเวลามันเหลือกลับคิดไม่ออก...

อาจเพราะว่าเราเคยชินกับการทำอะรัยตลอดเวลามั้ง...ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

.....

.....ดูหนังไป  3  เรื่อง โหลดเพลง..เป็นร้อย...ฟังแทบไม่ทัน

จะเล่าให้ฟัง...ถึงหนังที่ไปดูมา...แนะนำอย่างยิ่ง

 

ตอนที่ 1..Devil wears Pradra  ยัยตัวร้ายใส่ ปราด้า

...เรื่องก้อคือยัยตัวร้ายเป็นเจ้าของนิตยสาร Run Way นิตยสารเกี่ยวกับแฟชั่นที่ดังมาก

ขอบอกว่า sheเริ่ดมาก..แล้วก้อร้ายมากๆ

ส่วนางเอก...ก้อเป็นคนธรรมดา..ที่ไม่มีความรู้เรื่องแฟชั่นเลย..แต่งตัวแย่ๆ..out ขั้นสุด

ความตั้งใจก้อคือ..ต้องทำงานให้ครบ 1 ปี เพื่อจะได้เป็นใบเบิกทางในการทำงานเขียน งานวิจารณ์ที่มันดูมีอุดมการณ์(ตามแบบที่นางเอกต้องดูมีความคิดอ่ะนะ)

แน่น่อนการทำงานกะยัยตัวร้าย...มันง่ายซะที่ไหนล่ะ...นางเอกก้อต้องเซ่อซ่าตามระเบียบ...จนวันนึง sheก้อทนที่ถูกโขกสับไม่ได้...

แล้วดันมี ผู้ช่วยมาทำให้ sheคิดได้ว่าควรทำยังงัย

ก้อเลยเกิดการเปลี่ยนใหม่..คล้ายๆเกิดใหม่...แต่เป้นการเกิดที่เริ่ดมาก...สาวยมากๆ...จนสุดท้ายยัยตัวร้ายก้อประทับใจ...แล้วก้อให้ sheมาเป็นผู้ช่วยอันดับ 1

ปัญหาคือ...แฟน นางเอกนั่แหละ...พอ she...เมื่อคนอื่นบอกว่า she เปลี่ยนไป..มันก้อถึงทางที่ต้องเลือกว่า จะเปลี่ยนต่อไปหรือว่า...กลับไปเป็นตัวเอง

....

....

เอาเป็นว่าไปดุกันเอาเองนะ

แต่ชอบนะเรื่องนี้...ดูเพลินดี..ชุดสวยมาก..ดูแล้วมันก้อเหมือนจะเป็นพล็อตธรรมดานะ...เราก้อพอจะเดาได้ว่าเรื่องจะเป็นยังงัย

จบแบบไหน...แต่ในเรื่องมันก้มีหักมุมเล็กๆให้เราตกใจเล่น

อย่างตอนที่นางเอกแอบนอกใจ...นอกใจจริงนะ..ถึงแม้ว่าตอนนั้นเหมือนจะเลิกกับพระเอกแล้ว..เอ๊ะงงๆ

แล้วก้อตอนที่ยัยตัวร้ายวางแผนให้ตัวเองไม่ถูกไล่ออก...ก้อเจ๋งดี

ตามการคาดเดา...หนังก้อคงอยากให้เรารู้ว่า...คนที่ร้ายๆ...ก้อมีมุมเศร้าๆเหมือนกัน..ถึงชั้นจะร้ายแค่ไหน...แต่ชั้นก้อรักครอบครัวนะ..

ชั้นไม่ได้มีความสุขนักกับการเป็นคนดัง...แต่ชั้นก้อต้องทำ...ชั้นก้อมีเหตุผลของฉัน..ที่ต้องทำแบบนี้.อะรัยประมาณนี้

...

หนังออกจะเว่อร์ไปหน่อยตรงที่นางเอก..อึดเหลือเกิน..แล้วก้อทำได้ทุกอย่าง...ที่ยัยตัวร้ายต้องการ...

ก้อไม่ค่อยเข้าใจว่า..มีคนที่ยอมได้ขนาดนั้นเลยรึงัย...แม้กะทั่งการเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป้นที่ยอมรับ...แต่ตามเรื่องก้อเปลี่ยนเพื่องาน...

แต่พอเปลี่ยนนานเข้า..มันก้เหมือนเกิดใหม่..

พอมีคนมาทัก...มันก้อเลย...ต้องเลือก...ถึงตอนั้นมันคงสับสนน่าดู

แต่บางทีลองเปลี่ยนซะบ้างอาจจะทำให้เรารู้จักตัวเองที่ซ่อนอยู่ก้อได้...

หรือบางทีอาจทำให้เรารู้ว่าสิ่งที่เป็นอยู่นะ....ดีที่สุดแล้ว

 

ps...ติดตามตอนต่อไป

       ประกาศผล fat award แล้ว..slUr ได้ตั้ง 3รางวัล...ลองเข้าไปดูผล

 

ปิดเทอมแล้วจิงๆ..เพื่อนก้อเริ่มกลับไปกันแล้ว...พรุ่งนี้ก้อคงหายหมด

แล้วพรุ่งนี้จะกินข้าวกะใครละเนี่ย...ไม่ชอบเลยแบบนี้

บางทีหน้าร้อนมันเหมือนการเริ่มต้นบางอย่าง...และการจากลาบางสิ่ง

ความรู้สึกอย่างหลังนี้ไม่ชอบสักเท่าไหร่

...

เมื่อวานไปเลี้ยงเด็กมา...เด็กจิงๆนะ..รู้สึกว่าตัวเองทำตัวเป็นประโยชน์ต่อสังคมก้อเมื่อวานนี้เเหละ

เอาขนม  นม  (มาม่า) ไปแจก...อันหลังนี่ไม่รู้มีประโยชน์มั้ยแต่รู้ว่าเด็กชอบมากๆ...

สนุก...เหนื่อย...เศร้า...มันมีหลายความรู้สึกมากๆ...สนุกที่ได้ทำอะรัยดีๆกับเพื่อนๆ  

 เหนื่อยที่ต้องต่อสู้กับเด็ก...และเศร้าที่โลกเรามีพวกไร้ความรับผิดชอบอีกเยอะ

 

...เห็นแล้วก็เออว่ะ...เราโคตรโชคดีเลยนะที่เกิดมาแล้วมีพ่อแม่...พ่อแม่ที่มีความรับผิดชอบ..

....

...

ไปดูมาแล้ว...ยังไงก้อรัก...มันเป็นหนังตลก...จิงรึเปล่า

ถามว่าชอบมั้ย  มีทั้ง 2อย่างเลยชอบกับไม่ชอบ

  ชอบเรื่อง..ชอบเพลง...หนังคล้ายๆกับโคตรรักเอ็งเลย  แต่ถ้าเทียบกันแล้วมันไม่ถึงอ่ะ

มันเป็นหนังตลกซึ้งนะ...แต่รู้สึกว่าดูแล้วมันเหมือน หนังตลกทะลึ่งมากกว่า

รุ้สึกว่าดุแล้วมันเลี่ยน...คืออะไรที่มันทะลึ่ง  มันก้อเอามาเล่นให้ขำๆได้..

แต่ถ้ามันมากไปมันก้อขำไม่ออก

ตรงนี้แหละที่ไม่ชอบ...เลยกลายเป็นว่าไม่ประทับใจสักเท่าไหร่

ให้คะแนนแค่65%ก้อแล้วกัน หักคะแนนจากมุกทะลึ่งๆพวกนั้น...

..

...

....

ps. อะไรก้อได้...ให้ฉันป็นอะรัยก้อได้...ขอแค่มีเธออยู่ใกล้ๆแค่นั้นก้อพอ...ฟังแล้วก้อสงสัย  ว่ามันอะรัยก้อได้จิงๆหรอ...

     แล้วชอบจิงๆหรอคนที่เอาแต่บอกว่า..อะไรก้อได้...มันน่าสงสัยจิงๆ

     ....

     ....

     Lovin' you is easy cause you're beautiful  ชอบเพลงนี้มานานแล้ว...มันน่ารักดีน่ะ

 

 

 

สอบใกล้จะเสร็จแล้ว...จริงๆมันก็เหมือนเสร็จแล้วล่ะนะ...ขอบอกว่ามันเหนื่อยมากๆ

วันนี้ aday ออกแล้ว หน้าปกเป็น finalscore..ยังไม่ได้ซื้อเย้...จะได้อ่านไอ้ที่ยังไม่ได้อ่านด้วย...รู้สึกดีจัง

ปิดเทอมหน้าร้อนปีนี้ก้อต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบขึ้นคลินิก...ไม่มีความรู้อะไรไปสอบเล้ย...จะรอดมั้ย

....หน้าร้อนมาถึงแล้ว...มาถึงจริง...ฝนแรกในหน้าร้อนก้อมาถึงแล้ว..(อารมณ์เสียเลยพึ่งไปล้างรถมา)..

เออ...มีใครเคยได้กลิ่นหน้าร้อนมั้ย...ไม่รู้สิรู้สึกว่าเวลาจะรู้ว่าตอนนี้จะหนาวแล้วนะ.จะร้อนแล้วนะ..มันจะมีกลิ่นบอกฤดูกาลอ่ะ

ไม่รู้รู้สึกคนเดียวรึปล่าว..แต่มันมันเหมือนมีกลิ่นอย่างนั้นจิงๆนะ

....

....

...วันนี้อ่านเรื่องราวที่เขียนไปทั้งหมด...ในนี้..(อันเก่าๆมันหายไปตามพื้นที่)

อ่านแล้วก้อขำตัวเองยังไงไม่รู้...ทำไมเขียนอะรัยดูเน่าๆ..งงๆ..เลยสงสัยว่ามีคนเข้าใจที่เขียนรึปล่าวว่ะ.

แต่อันที่จริง..เสปสนี้ก้อไม่ค่อยมีคนเข้ามาอยู่แล้ว...เหมือนเขียนเองอ่านเอง...ขำเอง..

จริงๆแล้วเป็นคนเขียนไดอะรี่ในสมุดอยู่แล้ว...

เวลาอ่านมันก้อรู้สึกดีเหมือนกันนั้นแหละ...เพราะในสมุดหรือในเสปสก้อเป็นเรื่องคล้ายๆกัน...อาจเป็นเรื่องเดียวกันเลย...แต่ว่าในสมุดเป็นอะไรที่ไม่ได้คิดเหมือนรีเฟ็กซ์

อารมณ์ตอนนั้นคืออะไรก้ใช่เลย...แต่ว่าในเสปสมันเหมือนบางทีมีนก้อเปลียนตามอารมณ์...ตอนนั้นบอกชอบ...แต่ตอนนี้ไม่ใช่

อ่านแล้วมันก้อเออว่ะหลายมุมดี...แต่ก้อสรุปไม่ไดหรอกว่าอันไหนมันดีกว่ากัน...แต่ทั้ง 2 มันก็คือตัวฉันจริงๆทั้งนั้น

แต่ว่าในเสปสมันดีกว่าที่มีคนมาอ่านแล้วมันจะรู้สึกดียังงัยก้อไม่รู้นะ....เหมือนอยากให้รู้ว่าวันนี้เราไปทำอะรัยมา...ไปเจออะไรมา...

มีอะไรหมุนรอบตัวเราบางในระยะเวลาที่ผ่านไป...อาจจะเป็นเราหมุนรอบตัวเองก้อได้

.....ขอบคุณทุกๆคนที่มาอ่านก้อแล้วกัน...ไม่รู้เรื่องก้ออย่าว่ากัน...เพราะทุกๆวันนี้ก้ดูจะงงๆกพตัวเองเหมือนกัน

.......

.....

...

0.01%  มากไปหรือน้อยไป...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน...

แต่ที่รู้คือ...เธอเป็น 0.01 %ของฉัน  ในขณะที่คนอื่นเป็นแค่ 0.00%...

นั่นหมายความว่ามันมีปริมาณน้อย...แต่มากกว่าคนอื่น...

จึงสรุปได้ว่า...เธอคือ"คนพิเศษ"

...

ps...การทำอะรัยโดยที่ไม่คาดหวังกับมันเลย  ก็มีความสุขดีเหมือนกั

      รู้สึกว่าจะเขียนอะรัยเพี้ยนๆอีกแล้ว

      สงสัยสมุดบันทึกมันจะน้อยใจแล้วมั้งไม่ได้เขียนมันนานมากแล้ว...วันนี้ต้องไปทักทายมันหน่อย...

  .. . ..อยากอ่านมั้ย....

ในที่สุดมันก้อใกล้จะผ่านไปแล้ว...14  days to leave my life  สอบครั้งนี้เอาชีวิตฉันไปแล้ว

อย่าพึ่งดีใจไป..มันยังไม่หมด...สู้ต่อไป...

...

....

อยากดูจัง  ยังไงก้อรัก..แค่ฟังเพลงก้ออยากจะดุแล้ว...ไปดุกันเถอะ...ชวนใครไปอ่ะ

....

มีใบไม้ของใครบางคนเปลี่ยนสี...และดูเหมือนว่าเขาเป็นกังวลกับเรื่องนี้มากๆ...ไม่เป็นไรหรอก...แป๊บเดียวก้อหาย

สำหรับคนที่เป็นใบไม้สีเหลืองแล้ว...ไม่รู้ว่าจะบอกว่ายังงัย...เพราะตอนนั้นฉันก็ใช้ความรู้สึกเพียงอย่างเดียว

การพูดออกไปตรงๆมันก้อน่าจะดีที่สุด...แต่ว่าเพราะอย่างนั้น...เขาจึงวิ่งหนีเธอไป...มันก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอแล้วว่า

จะวิ่งตามเขามั้ย...ก็เท่านั้นเอง...สำหรับฉัน...มันเพียงพอแล้ว...แค่0.01 % ฉันหยุดมันไว้แค่นั้น

....

สำหรับคนที่เป็นใบไม้สีเขียว(เหมือนเดิม) ...เธอก็ยังเป็นเหมือนเดิม..คือไม่รู้...

แต่การตอบว่าไม่รู้มันเหมือนการหลบเลี่ยงที่จะตอบคำถามมากกว่า...

ถ้าการรอของเค้าไม่มีความหมายใด...ปล่อยเค้าไปเถอะ...ได้โปรด..

 

ps...จะปิดเทอมแล้ว...

      ตาวอยากทำละครคณะ...เค้าก้ออยากทำ..Dent entertain me - D entertainment...ท่าทางสนุก

     

 

 

 

ก็วันนี้มันวันวาเลนไทน์...ยังงัยก้อ...แฮปปี้มีความสุขมากๆละกันนะ

....ส่วนตัวข้าพเจ้าก้อมีความสุขดี...มีวาเลนไทน์กับเพื่อนอย่างนี้มา 20กว่าปีแล้ว...ไม่เป็นรัย...เด๋วปีหน้ามันก้อวนมาใหม่

....สำหรับบางคนปีนี้อาจจะกลายเป็นวันพิเศษขึ้นมาแล้วก้อได้...ดีใจด้วยจริงๆ

....บางทีการมองเห็นความสุขของคนอื่นก้อทำให้เรา...มีรอยยิ้มได้เหมือนกัน

....เหมือนโขมยยังไงก้อไม่รู้...ฉันเป็นโจรโขมยความสุขหรือเนี่ย..

....ไม่ใช่หรอก...เพราะรู้สึกว่าทุกคนกำลังมีความสุขมาก...จนไม่รู้ตัว

....กว่าจะรู้ก็เมื่อความสุขนั้นวิ่งผ่านไปซะแล้ว...

....ขอให้ทุกคนรักกันนานๆ...รักกันทุกวัน...มีคนบอกว่ารักทุกๆคนเลย...(แต่รักใครมากกว่ากันอันนี้ก้อไม่รู้นะ)

....

....

ps. วันนี้ได้กุหลาบ 1 ดอก...ขอบคุณมากๆ...เพื่อนให้

     วันนี้มีอะไรบางอย่างผิดปกติกับความคิด...ไม่ชอบเลย

     ในตอนนี้มีเพลงบางเพลงวิ่งอยู่ในหัว(ใจ) ฉัน...ทายสิเพลงอะรัย

    

    

 

พรุ่งนี้สอบแล้ว...ตายแน่คับพ่อแม่พี่น้อง

สอบทั้งหมด 2อาทิตย์กับ 1วัน...สอบติดกันทุกวัน...มันอะรัยจะขนาดนั้น

ไม่อยากจะบ่นเลย..แต่มันอดไม่ได้ว่ะ..รู้สึกมันจะไม่ไหวแล้วนะ..

พูดเรื่องอารัยก้อไม่น่าเบื่อเท่าเรื่องเรียนแล้ว...

อย่ามาอิจฉากันเล้ยว่าเรียนตั้งทันตะ..จบมาสบายแน่..โอ้โห...ถ้ากูเรียนยากขนาดนี้แล้วไม่มีงานทำ...จะเรียนไปเพื่อ!!!

วันๆนั่งอยู่ที่เดิม...เหมือนเรียนในโรงเรียนอะรัยอย่างงั้น...เรียนตั้งแต่ 8โมง..บางวัน 7โมง ถึง 6โมงเย็น...เรียนเสร็จกินข้าวเย็นได้เลย

บางวันต้องงดข้าวเที่ยง...ยิ่งกินช้าซะด้วย...ซวย

ไม่รู้ทำไม่คนในอยากออก..คนนอกอยากเข้า...

อย่าให้ถูกหวยนะ...อย่างแรกที่จะทำคือลาออกมันเลย...บังเอิญไม่เล่นหวยว่ะ...เงินซื้อหวยไม่มี

จะบอกว่าคณะนี้มีรัยดีนะ...นี่เลย....อาจารย์หน้าตาดี...ไม่ใช่ดีหมดนะ...คือมันดีจริงๆนะ.หมายถึงรุ่นใหม่ๆนะ

แต่ไอ้ที่เก่าๆเนี่ย....ไม่เข้าใจว่ะ...จะดุอะรัยกันนักหนา....ด่าอยู่ได้..ฆ่ากันให้ตายเลยดีมั้ย....

ก้อทำไม่เป็น...ตอนเด็กๆพ่อแม่ไม่ได้สอนมาว่าต้องทำอย่างนี้...เรียงฟันอย่างนี้นะ...จับเครื่องมืออย่างนี้นะ...เข้าโรงเรียนมาก้อไม่มีสอน...อย่างนี้มันน่าจะมีป้ายติดหน้าผากมาเลยนะ...ตอนเกิดน่ะ...ว่าโตขึ้นหนูจะเป็นทันตแพทย์ค่ะ....แล้วชอบบอกว่าไม่ถาม...แม่งถามไปก้อว่าโง่อีก....ทำผิดก้อด่า..ก้อบอกมาสิวะว่าที่ถูกมันเป็นงัย...ให้มั่วทำอยู่ได้

บอกว่าผิดเป็นครู...อยากจะบอกว่า..ที่กรูผิดนี่ก้อเพราะครูไม่บอกนี่แหละ

คิดแล้ว..มันแย่จิงๆว่ะ...

เรียนทันตแพทย์....เวลาทุกนาทีมีค่าเสมอ...หาคาบว่างให้ด้วยนะ...ยังมีเรื่องที่ไม่ได้สอน...เวลาให้สอน..ดันไม่มา

                      เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ..เย้ +++วันศุกร์แล้ว...เสาร์อาทิตย์ทำไรว่ะ...ทำlab งัย..กรรม

 

เซ็งจิต!!!

....

...

...ps.  ว่างมั้ยไปดู้หนังกัน 2..."ยังไงก็รัก"...ท่าทางน่าสนุกสอบเสร็จแล้วเจอกัน

         เพลงมันน่ารักดี

         วาเลนไทน์แล้วนะ...แล้วไง...  สอบงัย

         มันมาแล้ว....กลิ่นของฤดูร้อน...ชอบจิงๆ

บอกได้เลยว่าชอบนะ...ไม่ผิดหวังเลย เนื่องจากคาดหวังไว้เยอะเหมือนกัน ว่ามันต้องดี ไม่รู้สิก็ดูแล้วมันคิดถึงเมื่อก่อนยังงัยไม่รู้

มันเหมือนนั่ง time machine ย้อนเวลา หนังเป้นธรรมชาติดี..ก้อแหงล่ะมันเรื่องจิงนี่หว่า

แต่ที่ว่าก้อคือคนทำเก่งมากที่สามารถทำให้มันดูไม่น่าเบื่อได้

หนังมันออกแนวสารคดีเลย แต่ดูแล้วมันไม่ค่อยรู้สึกถึงความเป็นสารคดีเท่าไหร่...ฉากที่พ่อแม่คุยกับเปอร์ ฉากที่ตัวเอกในเรื่องคุยกัน ฉากที่คุยกะครู

ฉากเรียนจบ ฉากที่เปอร์บอกแยกทางกับแฟนคนอื่น และอีกหลายๆฉากมันเป็นฉากธรรมดามาก...ธรรมดาที่โดนทุกคนรู้สึกว่าชอบเรื่องนี้เพราะว่ามันเหมือนกับที่เราๆท่านๆเจอกันมา

มันดูแล้วมัน เข้าใจเลยว่าตอนนั้นอ่ะกูรู้สึกอะรัยคิดอะรัยอยู่...

หนังเรื่องนี้ม่มีเพลงประกอบเป็นของตัวเอง  ใช้เพลงเก่าๆที่เราเคยฟัง  มันก้ยิ่งอินเข้าไปใหญ่  คนคิดก้อคิดได้ ไม่ใช่ใครที่ไหน พี่เก้งจิระ ผู้ที่เคยทำให้เราโดนมาแล้วเหมือนใน แฟนฉัน season change รวมทั้งเพื่อนสนิท (ทั้ง 3เรื่อง กำกับโดยผู้กำกับที่เคยกำกับแฟนฉัน แต่ว่ามีคุณพี่เก้งเป็นคนอยู่เบื้องหลังทั้งหมด) สังเกตว่าทุกเรื่องเกียวกับเรื่องที่ใกล้ตัวมากๆ.ประมาณว่ามี10คนมันต้องโดนไปซัก 8 คน  แต่ที่รู้สึกเจ๋งกว่าต้องยกให้นี่...พ่อแม่ของตัวเอกในเรื่อง โดยเฉพาะพ่อแม่เปอร์ กล้าดีว่ะ กล้าที่ยอมเสี่ยง ลองคิดดูมีคนตามตลอดเกือบ 24 ชั่วโมง แถมบันทึกภาพอีก ใครมันจะมีสมาธิวะ ถึงตอนหลังมันจะชิน แต่มันก้อคงใช้เวลานานเหมือนกัน แสดงว่าพ่อกับแม่ต้องเชื่อใจลูกตัวเองมาก (หรือไม่ก้อเตรียมใจไว้แล้วอ่ะนะ)

ก้อสุดท้ายหนังมันก้อไม่ได้ แฮปปี้ อะรัยมากมายเลย แต่มันก้อดูแล้วไม่เศร้านะ..มันก้อยังรู้สึกว่าเออ..มันเป็นไปในทางที่ควรจะเป็น...สรุปว่าหนังเรื่องนี้ก็เป็นไปอย่างที่ควรจะเป็น...คือ โดนว่ะ

.....

......ps. ที่หนังเรื่องนี้ทำให้คิดถึงมากที่สุด คือ งาน fat fest No. 5 แดนเนรมิต เนรมิตให้ใครหลายคนเป็นหวัดเลย

           ไปดูหนังเลยไม่ได้เดิน art lane วันที่ 2เลย

           อยากดูละครเพลงของสาธิตนะ minute of love เป็นละครเพลง  น่าสนใจดี แต่ไม่มีตังค์

           เพลงใหม่ๆออกมาเพี้ยบแต่โหลดไม่ได้ เซ็งจิง

           "อ่านปากของฉันนะว่า .." ชอบเพลงนี้มากๆ

มีควาสุขจิงๆพึ่งไปดู Jazz Bor Boo ของคณะศิลปกรรมมาสนุกดี...เหมือนไปชาร์ตแบตเตอรี่

แต่ก็ไปสายอีกตามเคย ก็วันก่อนก้อพึ่งไปดู JaZz เหอะ ของ ม.ศิลปกรรมมา...ไปถึงปุ๊บก็...ประกาศว่า

"นี่ก็เป็นเพลงสุดท้ายที่เราจะเล่นแล้วนะครับ"  ซะงั้น...ก็ดีกว่าไม่ได้ดู...มาวันนี้ก้อ...นี่ก้อวงสุดท้ายแล้วที่จะเล่น...

อะไรมันจะสุดท้ายขนาดนั้น...ก็เออวันนี้ก้อกว่าจะเลิกเรียน 6โมงกว่าแล้ว...ออกมาพระอาทิตย์ก้อตกซะแล้ว  ไม่รู้จะเรียนอารัยนักหนา..ก็เอาวะดีกว่าไม่ได้ดู...วงสุดท้ายที่เล่นก้อคือวงของ รัชชี่ แห่งวงสักสี tattoo colour...เก่งว่ะ

ยอมรับว่าเก่งจริงๆ...

ถ้าถามว่าแจ๊ส 2วันนี้เหมือนกันยังงัย...เหมือนกันที่ เป็นเพลงแจ๊สในฤดูหนาวเหมือนกัน

แต่ถามว่าต่างกันตรงไหน...ต่างกันที่ jazz เหอะ อ่ะ ฟังแล้วหนาวแต่ jazz Bor Boo ฟังแล้วอุ่นดี

อันแรกนี่เป็นแจ๊สขั้นสุด...แจ๊สเพียวๆ  กระดกลงคอเลย  บรรเลงเป็นส่วนใหญ่ จากที่เคยฟังปีก่อนด้วย ฟังไปเรื่อยๆ เพลินๆ หนาวๆ เหงาๆ (เพราะไปคนเดียวรึเปล่า)

แต่อันหลังเป็นแจ๊สลูกผสม ผสมหลายอย่าง  ป๊อบ ร๊อก  มีคนร้องด้วย...พร้อมกับการเล่นที่ดูแหวกๆดี...ดูไปก้อยิ้มไป...สนุกดี...ยิ่งตอนหลัง เพลงอังกอร์ 

อืม...เปลื่ยนจากแจ๊สเป็นฮาร์ดคอร์ซะงั้น....มันส์ไปอีกแบบ

ถามว่าชอบอันไหน ถ้าความรู้สึกตอนนี้  ชอบแบบหลังมากกว่า...ก็บอกแล้วว่ามันหนาว...ฟังแล้วอุ่นดี...

.....

เท่าที่รู้ไอ้เพลงแจ๊สเนี้ย  มันก้อคือเพลงที่มีเครื่องดนตรีหลายๆชนิด ทุกชนิดที่คุณรู้จัก สามารถเอามาเล่นเป็นเพลงแจ็สได้

ก็แค่เล่นทุกอย่างพร้อมๆกัน...ไปในทิศทางเดียวกัน...เล่นตามที่อยากจะเล่น...ตามวิธีของมัน...งงมั้ย เหมือนคนนึงเล่นกีต้าร์ กูก้อเล่นของกูไป  มึงก็อดีดเปียโนของมึงไป  อยากเป่า แซ๊กโซนก้อเป่าไป...แต่ว่าถ้าเล่นอย่างนี้มันก้อเหมือนมั่วๆใช่มั้ย...แต่ว่าก่อนที่เค้าจะมาเล่นเค้าก้อเรียนเรื่องการประสานเสียงดนตรีมา

ก้อจะรู้ว่า เพื่อนร่วมวงมันเล่นคีย์ไหนอยู่ ใช้โน๊ตตัวไหน....แล้วเราจะเล่นแบบไหนถึงจะเข้ากัน...เล่นแล้วมันจะเพราะอ่ะ...แบบนี้แสดงว่าต้องเปะเรื่องดนตรีมากๆ  ประมาณว่าฟังแล้วรู้เลยว่าเป็นแบบไหน...ยกเว้นบางคนที่มันเซียนประมาณว่ากูมากะพรสวรรค์ คือไม่รู้หรอกว่าอะรัยยังงัย แต่เล่นได้เข้ากะคนอื่นซะงั้น...มันบอกว่ามี sense

ดังนั้นเพลงแจ๊สมันก้อเลยได้เรื่อยๆ...เรื่อยๆๆๆๆ...จนหลับ...คนทั่วไปบอกว่าแจ๊สเป็นดนตรีชั้นสูง ฟังเข้าใจยาก...ก้อไม่รู้ว่าจะเข้าใจมันไปทำมัย

ฟังแล้วมันเพราะก็น่าจะพอ  เพราะตัวข้าพเจ้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แล้วเราก้อไม่มีทางรู้ได้แน่ว่ามันเล่นจิงหรือมั่วเอา...ดังนั้นอย่ารู้มันเลย

 ฟังแจ๊สแล้วหลับก็ไม่เห็นจะเป็นรัย...ถ้ามีคนให้พิงอยู่ข้างๆ...(หมายถึงคนอื่นไม่ใช่ฉํน)

 

...ถ้าทุกคนเป็นเหมือนเพลงแจ๊สก็คงดี ....รู้จักปรับตัวเข้าหากัน...และถ้าเป็นแบบนั้นโลกใบนี้คงเป็นเพลงแจ๊สที่ลงตัวและเพราะที่สุด

...อยากฟังจัง

 

 ps....เมื่อไหร่จะหายหนาว...เบื่อแล้วนะ

    ....วันนี้ขูดหินปูนมา ขูดเพื่อน ดันเป็นเหงือกอักเสบ  โอ้โห...ทะเลสาปสีเลือดมากๆๆ...clot กันเห็นๆ...พรุ่งนี้โดนแน่

    ....ไปดูหนังกันมั้ย...finalscore...

    ....หงุดหงิด...ไม่รู้จะหงุดหงิดทำไม  ไม่เกี่ยวกะเราสักนิด  ไม่อยากจะสนใจหรอก...แต่มันห้ามไม่ได้...แล้วทำไมต้องห้ามด้วย

อารมณ์เสียมากมาย...พยายามจะทำมาหลายทีแล้วมันก้อยังไม่สำเร็จสักที     มีปัญหาเกิดขึ้นใหม่เสมอ

เซ็งจิต...ว่ะ

ไม่ต้องอยากรู้ว่าเรื่องอารัย...เพราะกำลังจะบอก...คือตอนนี้รู้วิธ๊เอาเพลงลงได้แล้ว...เห็นมั้ยนั่นน่ะ...window media player

ในที่สุดก้อได้แล้ว...ดีใจสุดขีด...แต่ให้ตายเถอะโรบิ้น..ไอ้เวปที่เคยฟังเพลงมันแล้วก็ดูดเอา URL มันมาน่ะ...อยู่ดีๆมันก้อไม่ให้ดูดซะงั้น...ก็ว่าทำเหมือนเดิมทุกอย่างแล้ว

หงุดหงิดว่ะ...ดังนั้นมันก้อเลยขึ้นแต่window แต่เพลงไม่ดัง...เซ็งจิ

จิงๆมันก้อไม่น่าจะยากขนาดนี้...แต่บังเอิญ (เรื่องจิงมากกว่า) ที่กรูโง่ เลยทำไม่เป็นสรุปว่าก้อคงได้แค่นี้...เพื่อนๆที่รักโปรดช่วยเหลือข้าพเจ้าด้วย..แต็งมากๆ

...

....

aday เล่มใหม่ออกแล้วซื้อแล้ว...เล่มเก่ายังไม่อ่านเลย...แต่อ่านเล่มใหม่ก่อน...เป็นงั้นไป นี่ก้อต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบปลายภาค...เบื่อจิง..

...

....

ไปนอนดีกว่า...มันหนาวขึ้นอีกแล้ว...พอซะทีเหอะ

 

ps...รักเธอ...เพลงใหม่ของพี่บอยโก..ร้องโดย  โต๋...พึ่งฟังครั้งแรกโคตรเพราะเลย...

   ...ว่างมั้ย...ไปดูหนังกันเถอะ...365???

   ...^_^

 

 

สุดท้ายก็ไม่ได้ดู...เจมส์บอนด์..ก็ไม่มีคนดูด้วย..เลยนอนซะเลยตื่นมาเพื่อนๆก้อชวนไปงานเกษตร

ไปมารอบที่ 2 แล้ว  โคตรเหนื่อยเลย...ได้แต่กิน...รู้สึกว่าไปงานเกษตร เพื่อ 2อย่าง กินลูกชิ้น CPกับไอติมฟาร์มโชคชัย

ไปทีไรก้อได้แค่นี้...วันนี้ไม่มีเรียนบ่าย..สวรรค์มากๆ...นานมากแล้วที่ไม่เกิดปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติแบบนี้...วันนี้ดีจัง

....

....

ช่วงนี้ไม่มีเพลงออกใหม่ๆเลย...ที่มีอยู่ก้อฟังไปหมดแล้วมีออกใหม่ก้อหาฟังไม่ค่อยจะได้...เบื่อจิงๆ...จะลงแดงตายอยู่แล้ว...พูดถึงเพลงมีคนถามว่าชอบฟังเพลงมากขนาดนั้นเลยหรอ...

ขอตอบว่า...เพลงอ่ะมีผลต่อการดำรงชีวิตของข้าพเจ้าอย่างมาก  ถ้าให้เลือกระหว่างตาบอดกะหูหนวก...ยอมตาบอดดีกว่า...ต่อให้มองไม่เห็นแต่ฟังก้อรู้สึกได้  อยากบอกอะไรก้อใช้เพลง...ง่ายจะตาย..(พูดเอามันจะไม่ง่ายกว่ารึงัยวะ)..แหมใช้เพลงอ่ะมันโรแมนติกกว่าเป็นไหนๆ...เพราะแบบนี้รึเปล่า  ถึงเป็นคนที่เลือกเชื่อสิ่งที่คนอื่นบอกมากกว่าสิ่งที่ตัวเองเห็น...ก็คิดว่าที่เค้าบอกแบบนั้น..เค้าคงอยากให้เรารู้แบบนั้น...ต่อให้เป้นเรื่องไม่จริงก็อหลับหูหลับตาเชื่อไปเหอะ...จะไปบีบคั้นอะไรมาก..มันเป็นเรื่องของคนอื่น...จิงมั้ย

....

....

จะสิ้นเดือนแล้ว..ใกล้สอบแล้วด้วย..เบื่อจิงๆ..ชีวิตก็ต้องเข้าสู่วงจรนั้นอีกแล้ว...อ่านหนังสือ...

ประโยคเดิมๆหลังเรียนเสร็จ..ไปไหน...ไปห้องสมุด (แพทย์)...ไม่ได้ไปเพราะต้องการความสงบ...ไปเพราะมันวุ่นวายดี

อยู่ห้องแล้วง่วง...เหตุผลอีกอย่างก้อ...^_^ ...รู้กัน

....

....

วันที่31นี้มีงานดนตรีศิลปกรรม  แจ๊ส ซะด้วยแต่ปีนี้จัดที่หน้าคณะศิลปกรรมเลย...คิดว่าจะไปดู...จิงๆก้อไปดูทุกปี...หวังว่าปีนี้คงไม่พลาดเหมือนเดิม...

adayเล่มใหม่ใกล้ออกแล้ว...เล่มเก่ายังอ่านไม่เสร็จเลย...งานเยอะจนไม่มีเวลาอ่านหนังสือ...(รู้สึกว่ามันไม่ใช่หนังสือเรียนนะ)...วันนี้ไอ้ภัทรมันอ่านเลยมีโอกาสได้อ่าน (มันบอกให้อ่าน)มันบอกขำดี

เป็นโปสการ์ดที่มีคนส่งมาให้...เขาเล่าว่าเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมา 3 ปีโทรมาหาแล้วบอกว่าเห็นชื่อเขาในอะไรสักอย่างเหมือนส่ง ขอเปลี่ยนมั้ง (คอลัมภ์นึงในอะเดย์)..จำได้เลยคิดถึงโทรมา...เขาเลยขอบคุณอะดย์ที่ทำให้เขาได้คุยกะเพื่อนเก่า..และขอบคุณคนที่ชื่อเหมือนเค้า...เป็นงั้นไปสรุปว่าไอ้ที่เพื่อนเขาอ่านอ่ะ...เป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เขาเขียนไป..ชื่อมันซ้ำกัน

อ่านแล้วก้อเออว่ะ....ตลกดี  บางทีเรื่องบังเอิญก้อทำให้เกิดเรื่องจริง...เหมือนวันนี้ฉันค้นพบว่าเรารู้จักคนที่เรารู้จักก็รู้จักเค้า...สรุปว่าเราทั้งหมดรู้จักกัน...งงมั้ย..แปรกันเอาเอง

...

หนาวอีกแล้ว...ทั้งที่วันก่อนยังได้กลิ่นของหน้าร้อนอยู่เลย...

...ปล.อยากเอาเพลงลงเสปสต้องทำงัย...ใครก้อได้สอนที...ขอบคุณนะ

 

ไปดูมาแล้วละครคณะเรื่องสุดท้ายของฤดูกาลนี้...นางบังม่าน..วิทยาการจัดการ

ก็ตามเคย..ฮาตามเคย...ดูแล้วก็เออว่ะ...กะแล้วว่ามันต้องขำ...คุณสุภาพสตรีทั้งที่ตัวจิงและตัวปลอมแสดงเก่งกันจิงๆนะเนี่ย

เสื้อผ้า  หน้า  ผม เป๊ะมากๆ...อยากจะบอกว่าดูไปก็อสงสัยไปว่าเฮ้ย!! ตกลงว่าคนนั้น  หญิงรึว่าชาย ก้อแหมเห็นสวยๆอ้าวเป็นผู้ชายซะงั้น...ส่วนไอ้ที่เห็นแมนๆมันก้อไม่ใช่

ของอย่างนี้ไม่ว่ากัน...ความสามารถมีก้อพอแล้ว...คิดแล้วก้ออยากเกิดเป็นแบบนี้มั่ง..ท่าจะเวิร์กกว่ามาก...ไม่เป็นมันแล้วผู้หญิง...ซะงั้น..จะบ่นทำมัยวะ...พูดถึงละครดีกว่า

จำอไรไม่ค่อยได้..จำได้แต่ว่าฮา..ขำ..หัวเราะ...แต่บอกตรงๆเลยว่าไม่เข้าใจ...คือมันเหมือนจะเข้าใจ...แต่มันไม่เข้าใจ...(อารัยของแกวะอีเต่า)...รึว่ามัวแต่หัวเราะ

เหมือนเรื่องจะออกแนวมีสาระมีข้อคิด...ไม่เหมือนครั้งที่ผ่านมา...แต่ว่าไม่เข้าใจ   เหมือนเค้าจะบอกตอนท้ายเรื่องที่นางเอกพูด...แต่ก้องงๆ...งงว่าตกลงว่า..นางบังม่านนี่มันหมายความว่างัย...ตอนแรกก็บอกว่าคนเราไม่เท่ากัน...แล้วก็บอกกว่าเท่ากัน...แล้วก้อบอกว่าคนเรามีฉากบัง  แล้วก้อบอกว่าอยู่ที่เราจะมอง..อยู่ที่เราจะเลือกว่าเป็นแบบไหน...อ่านมานี่เข้าใจกันมั้ย

ไม่เข้าใจอ่ะ...เหมือนจำได้เป็นวรรคๆ..สุดท้ายก้อเลยตัดสินใจว่าอย่าเข้าใจมันเลย...มันคงไม่ใช่ว่ามันเข้าใจยากหรอก...แต่คงเพราะว่ามัวแต่ขำจนลืมจิงๆอ่ะแหละ...ถ้ามีอีกรอบคงไปดูอีก...ถ้ามีใครไปดูมาแล้วเข้าใจช่วยบอกที่  แต่สรุปว่าชอบอ่ะแหละ...ปีหน้าเจอกันใหม่....เออซื้อCD เพลงมาด้วย 90บาท..กะไม่ซื้อแล้ว...เพื่อนเก่าเอามาขาย...เหมือนโดนยุ..จิงๆก้ออยากได้อยู่แล้ว อุตส่าห์ข่มใจ..เห็นCD ไม่ได้เหมือนโดนสารกระตุ้น..เงินก้อไม่มี...แต่ฟังแล้วก็โอเคนะฟังได้...เพราะในระดับหนึ่ง...ฟังแล้วรู้สึกคุ้นๆไปหมด...เหมือนเคยฟัง...ชอบเพลงนึงฟังซ้ำไปมาแต่ไม่รู้ว่าชื้อเพลงอะรัยขี้เกียจดู...แต่ที่ชอบมากกว่าคือ แผ่นCd น่ารักดี..ชอบ

 

...

วันนี้มีหนังศูนย์แพทย์ฉาย..แสบสนิท...ก้อฮาดีนะตลกดี...VJจ๋า..น่ารักดี....ตัวจิงยิ่งโคตรน่ารัก...เซ็กซี่เบาๆ...หนังเข้าใจง่ายดี..พรุ่งนี้มีเจมส์บอน  คงไปดูอีก

 

ปล.1วันก่อนเปลี่ยนใจ...วันนี้ก้อเปลี่ยนใจอีกที...แล้วงัย..จะทำไมล่ะ

ปล.2.ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการ

ปล.3 ง่วงนอนว่ะ...

ปล.4ไปนอนล่ะ...ฝันดีนะ...จุ๊บๆๆๆ

 

 

เมื่อกี้พึ่งอัพไป...แต่จะอัพอีก...พยายามอัพตั้งแต่..2 ทุ่ม..จนตอนนี้จะตี 3...เอาให้มันคุ้ม..ขอบ่นหน่อย..เน็ตโคตรช้าเลย

ขนาดเต่ายังหงุดหงิด..ไม่ได้อัพมานานมาก..งานเยอะโคตร..ไม่แน่ใจว่าเรียนทันตแพทย์หรือว่ากรรมกร..ช่างปูน...คิดแล้วมันหงุดหงิดๆ...

เอาเรื่องหนุกๆดีกว่า...พึ่งรู้สึกว่าได้ทำอะรัยเยอะๆหมายถึงอะไรที่ไม่ใชเรียนอ่ะนะ...เอาตั้งแต่พัฒนาหอเลยปลูกต้นไม้มากที่สุดในชีวิตเต่าๆเลย

มันจะตายมั้ย...ช่างมัน   ตอนบ่ายมีหมอฟันหมอ...ฮาช่วงหลัง..ตอนแชร์บอลสุภาพสตรีประเภทที่ 2...

 

พูดถึงละครคณะดีกว่า ไปดูละครมนุษย์กะมิ่ง..เพื่อนมิ่ง..และน้องมิ่ง

ชอบอ่ะ..เรื่องคุณตัว...ชอบที่สุดตั้งแต่เคยดูละครคณะมาเลย...รู้สึกว่าดูแล้วได้อะไร..อะรัยวะ..เรื่องก็โอ...คนแสดงเก่ง..สภาพสตรีประเภทที่ 2 ทั้งหลาย..เก่งมากๆ..

อยากเกิดเป็นพวกคุณจิงๆ...ที่ชอบที่สุดก้อตรงที่ภาษานี่แหละ..รู้สึกว่าภาษาสวยดี..ขนาดด่ายังฟังเเล้วรู้สึกเข้ากันดี..มีเปรียบเทียบ...มีบางจุดของเรื่องที่มันดูเกินๆ..

ก้อตรงไอ้หยกที่บอกว่านางเอกเป็นลูกใคร...เหมือนมันไม่ต้องมีก้อได้..รึว่าจะให้คนดูไขว้เขว...อันนี้ก้อไม่แน่ใจ..สรุปว่าโอเคเลย...นางเอกน่ารักดี..มีฉากติดเรต X

ด้วย..เหอๆ..พระเอกไม่หล่อ...แต่ร้องเพลงเพราะรับได้...จำได้ประโยคนึงประโยคเดียวนี่แหละ ชอบนะ เค้าบอกว่า....

 

"เป็นE - ตัวก็เหมือนหมากฝรั่ง  พอเขาเคี้ยวหมดความหวาน  ก็คายทิ้ง...ไม่มีใครเขายอมกลืนลงไปหรอก"

...มันก็จิงนะจิงจนมาถึงทุกวันนี้แหละ

...

ส่วนละครศิลปกรรม...อย่าพูดถึงดีกว่า...คนทำคงตั้งใจอ่ะ...เอาคะแนนความตั้งใจไป...แต่ว่าสงสัยคงลืมดูเองก่อนแสดง...ไม่เข้าใจว่าจะสื่ออะไร..งงมากว่ามันจะจบยังงัย...จบแบบคาดไม่ถึ..คาดไม่ถึงว่าจะกล้าจบแบบนี้...คราวหลังทำเป็นละครเพลงท่าจะดีกว่า...แต่ยังสงสัยว่าคราวหลังจะมีคนกล้าไปดูอีกมั้ย...รู้สึกว่าจะด่ามากไป...ชื่นชมนะนี่..มีความพยายามทำ..ครั้งแรกๆ...อย่าว่ากัน...(ตบหัวแล้วลูบหลัง)...

 

...วันนี้เย็นวันนี้..ดูละครวิทยาการ...อันนี้ก้อการันต์ตีว่าของเค้าดีจิงๆมิ่งบอกมา...ต้องดูว่าปีนี้เป็นงัย

 

เออได้ดูเเล้วคอนเสริต์ smallroom...  เป็นกันเอง...เล็กๆ..ใกล้ชิดแบบที่ชอบ  ต้องขอบคุณ tattoo colourนะนี่ ที่เรียนมข..ในที่สุดก้อได้ดูแล้วกระต่ายตั้ก...ถ้าแกอยู่ด้วยคงมันส์กว่านี้...บอลน่ารักดี...เกิดมาพึ่งใกล้ชิด...เน้นว่าชิด..ผู้ชายหล่อขนาดนี้...ชอบๆ

 

...เมื่อวานไปดูแข่งกีฬามา..มันส์โคตร...ตั้งใจดูบาสชายเป็นพิเศษ  ไม่บอกก้อรู้ว่าดูใคร...ขอบคุณที่ยิ้มให้...

 

อยากโหลดเพลง..ทั้งที่โหลดมาหมดแล้ว...เหมือนเป็นโรคจิตเลย...โรคจิตชอบโหลดเพลง...ก้อคนมันชอบทำงัยได้...ถ้าแต่งงานกับเพลงได้ก้อคงทำไปแล้ว..รึว่าได้วะ...อย่างนี้ก้อขึ้นคานอ่ะดิ...แล้วงัย...คิดว่ากลัวกรอ..เหอๆๆ

 

ช่วงนี้เจอคนน่ารักมากมาย..มีความสุข...

...พอแล้วไปนอนดีกว่า...สะใจแล้ว..อยากเอารูปใหม่ลง...เอาเพลงลงเสปสด้วย..เอาไว้ก่อน...เขียนยาวเกินไปแล้ว

...

ปล. บล็อกก่อนหน้านี้ดูเพี้ยนๆ...อ่านแล้วก้ออย่าสนใจมากนะ   เรียนหนักจนเพี้ยนก้องี้...อ่านเองแล้วยังรู้สึกว่าจะมีใครยอมคบกับฉันต่อไปมั้ยนี่..ยังัยเพื่อนต้องมาก่อนแฟนอยู่แล้ว..

(กำลังคิดว่า..ก้อใช่สิ...แกมีแต่เพื่อนนิ..ไม่มีแฟน...คิดถูกแล้ว..ทราบโดยทั่วกัน...เหอๆๆ)

บางทีก็ไม่เข้าใจ...

....

ฉันไม่ชอบอะไรที่ไม่แน่นอน  ทั้งๆที่รู้อยู่ว่าทุกๆอย่างเปลี่ยนแปลงได้

ฉันไม่ชอบการเดินกลับหลัง...แต่ทุกๆครั้งที่ก้าวไปข้างหน้า... ฉันหันหลังกลับมามองข้างหลัง

ฉันไม่ชอบเปลี่ยนใจกลับไปกลับมา...แต่ฉันกลับพบว่าทุกครั้งที่พบเธอ...ฉันเปลี่ยนใจเสมอ

...

ดังนั้นฉันไม่ควรจะชอบเธอ...แต่ทุกอย่าง...ไม่แน่นอน..มันเป็นเรื่องของความทรงจำ...และฉันเปลี่ยนใจได้ตลอดเวลา...แล้วฉันควรทำยังไง

What will I do???

...

จากเรื่องที่เขียนไปเมื่อครั้งก่อน..ที่ถามว่า หนาวมั้ย..มีคนถามกลับมาว่ามีความรักหรอ...ขอตอบว่า รักหรอ...ไม่รู้จักหรอก..แค่เขียนขึ้นตามจินตนาการ...จำมาจากในหนังชีวิตจิงไม่เคยรู้สึก....ถ้าหนาวก้อแค่ห่มผ้า

แล้วก้อมีคนมาถามอีกว่า...เคยชอบใครจิงๆมั้ย...ถามมาได้...ก้อชอบจิงดิ..แต่ว่าไม่เคยมีใครได้มากกว่านั้น...

...

ฉันไม่ชอบคิดถึงเรื่องไหนนานๆ...เมื่อไหร่ที่รู้สึกว่าเรื่องบางเรื่องเข้ามาวนเวียนอยู่ในหัวของฉันมากๆ...ฉันจะหยุดมันไว้แค่นั้น

ฉันไม่ชอบคิดถึงใครนานๆ...เมื่อไหร่ที่ฉันรู้สึกว่ามันมากขึ้น...ฉันก็จะหยุดมันไว้แค่นั้นเหมือนกัน

ฉันชอบรู้จักคนมากมาย...อยากรู้ว่าใครเป็นยังงัย...อยากรู้ว่าใครคิดอะรัย...บางคนบอกว่าคนๆนี้แปลก...ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าแปลกยังงัย

ฉันรู้จักคนเหมือนการฟังเพลง...ทุกๆคนเหมือนเสียงเพลง ฉันชอบฟังเพลง...ถ้าเป็นไปได้ก็อยากฟังเพลงทุกเพลงที่เกิดขึ้นบนโลกใบนี้...

ไม่ใช่ทุกเพลงที่ฉันฟังแล้วชอบ...และฉันก็ไม่ได้ฟังเฉพาะเพลงที่ฉันชอบตลอดเวลา...

 

บางครั้งก็เลือกไม่ได้

 

ฉันไม่คิดจะชอบใครจิงๆหรอกนะ...ต่อให้รู้สึกว่าชอบคนๆนี้มากแค่ไหนมันก็ไม่ใช่อยู่ดี...เพราะฉันไม่อยากรักใคร   ฉันไม่ชอบความสันพันธ์ที่ยั่งยืน...ไม่ชอบอะไรที่มันยึดติด...ก้อเชื่อนะว่าบนโลกนี้มีคนรักกันจิงๆ...แต่ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับตัวเองได้...

มันจึงไม่แปลกเลยที่เป็นแบบนี้...เธออย่ารู้จักฉันมากกว่านี้เลยนะ..เว้นระยะห่างไว้แค่นี้ดีกว่า...ไม่ต้องน้อยใจ...เพราะเธอก้อได้เท่าๆคนอื่น..เมื่อไหร่ที่ฉันรู้สึกว่ามีคนกำลังเข้าใกล้ฉัน  ฉันจะถอยห่างออกมาเสมอ...ถ้าอยู่ใกล้กันมากๆมันอาจจะร้อน...ฉันเปลี่ยนเปลงตลอดเวลา...ตอนนี้ฉันอาจเป็นน้ำ...แต่แค่วินาทีเดียวฉันอาจจะกลายเป็นไฟเผาเธอก็ได้...ฉันไม่ชอบให้ใครวิ่งตามฉัน...เพราะไม่แน่ใจว่าวิ่งถูกทางมั้ย...อย่าเสียเวลาดีกว่า...

ไม่ใช่ว่าไม่ชอบนะ   แต่ว่าฉันชอบที่จะชอบตัวเองมากกว่า

ไม่ใช่ว่าเธอไม่ดีหรอกนะ...แต่เป็นเพราะว่า...หัวใจของฉันไม่มีประตู

เราแค่เจอกันผ่านทางหน้าต่างใบเล็กๆก้อพอ

 

 

อยู่ๆก็เปลี่ยนขึ้นมาซะงั้น...ฤดูกาล

.......

"บางครั้งโลกก็สร้างฤดูกาลมาเพื่อทำร้ายใครบางคน"

.....

หนาวมากๆ...น้ำเย็นโคตรๆหลับสบาย...ปีใหม่ใกล้มาถึงแล้ว..

....

ขอให้เวลาของปีนี้ที่เหลืออยู่...มีแต่เรื่องดีๆเกิดขึ้น ^_^

............

"ความรักมักทำให้คนเราเปลี่ยนไป"

 

บางคนบอกว่าเพราะความรักทำให้เราสูญเสียความเป็นตัวเองไป

บางคนบอกว่าเพราะความรักทำให้เรารู้จักตัวเองมากขึ้น

...

แต่สำหรับฉัน...

...เมื่อรักฉันเกิด...ฉันไม่เป็นตัวของตัวเอง

...และเมื่อรักฉันจบ....ฉันรู้จัก(รัก)ตัวเองมากขึ้น

....

ขอบคุณที่สอนให้ฉันรู้จัก..."ความรัก"

......

.........

 

 

 

เหนื่อยมาก...แล้วก็เบื่อมากๆ...จนบางทีก็อยากหายตัวไป

.....

ที่ตัดสินใจมาเรียนเพราะเคยคิดว่ามันจะยากสักแค่ไหนกัน...

ถ้าลองทำอะรัยที่ไม่ชอบ  นานๆไปความรู้สึกอาจจะเปลี่ยนก็ได้

แต่ตอนนี้รู้แล้วว่า...ฉันกำลังตัดสินใจผิด...

ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยคิดว่าทุกๆอย่างที่ทำมามันผิดพลาดสักครั้ง

ไม่ว่าผลสุดท้ายออกมาเลวร้ายแค่ไหน...ก็ยังมีความรู้สึกดีที่ได้ทำมันลงไป

แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าที่ฉันทำอยู่  ในทางที่ฉันเลือกจะเป็นมันผิดจริงๆ...

 

ถ้ารู้ว่ามัน(เรียน)ยากขนาดนี้...คง...อย่าคิดเลย...ทำอะรัยไม่ได้แล้วล่ะ

...

ทำใจซะ...อ่ะ!!!!ซวยแล้ว...หัวใจไม่อยู่

 

 

....วัน..ละอองฟอง

 

หากเราจะคิดย้อนหันมองกลับไป..

เหตุการณ์ในครั้งนั้นยังจำติดใจมิลืมให้เราฝังใจอยู่
กับเรื่องราวซ้ำซ้ำ ไม่มีสิ่งใด ที่สำคัญต้องจดจำ

วันและคืนและปีที่เลยผ่าน มีแม้ใครสักคนที่คงหยุดไว้
โลกเรายังคงหมุนนำพาเรื่องราวร้อยพัน ที่มีเพียงฉันและเธออยู่
ที่ยังคงรับรู้เรื่องราวที่เดินเรื่อยไปไม่มีหยุด

วันและคืนและปีที่เลยผ่าน มีแม้ใครสักคนที่คงอยู่
อย่าไปฝังใจเรื่องใดล้วนเลยผ่าน จะดีหรือร้ายอย่างไรต้องเลยผ่าน
(เก็บแต่เพียงเรื่องดีดีให้กับใจ)

ทำไมต้องตั้งชื่อบล็อกเป็นประโยคคำถาม 2 ครั้งติดกันก็ไม่รู้

สงสัยช่วงนี้จะมีอะรัยใหม่ๆผ่านเข้ามา...รึว่าคิดไปเอง...ไม่แนใจ

 

 

ซื้ออะเดย์มาแล้ว...ปกสวยดี..คนวาดชื่อจิมมี่ เลี่ยว..เขาเป็นใคร...ไม่เห็นรู้จัก

เปิดดูข้างใน...เป็นคนวาดการ์ตูน....แต่งนิทาน...เขียนนิยาย...เขียนเรื่องสั้น

สรุปว่าเป็นนักเขียน...การ์ตูนที่เขาวาดคุ้นตามากๆ...น่ารักดีใครสนใจไปเปิดอ่านดู

พออ่านดูยิ่งชอบอ่ะ...แต่ละเรื่องที่เขียนดูน่าสนใจดี...อ่านแล้วมันโดนหลายที

วันนี้เลยเอามาฝาก...ชอบ

 

...หมีกากบาท..

 

หมีกากบาทเป็นหมีที่โดนทำร้าย...ร่างกายยับเยินด้วยบาดแผล

เนื้อตัวเต็มไปด้วยพลาสเตอร์กากบาทสีสันสดใส 

หากคุณถามเขาว่าเจ็บปวดตรงไหนที่สุด   เขาจะแตะตรงหัวใจ

ทุกครั้งที่โดนทำร้าย  หมีกากบาทมักซ่อนตัวอยู่ในที่งดงามที่สุด จินตนาการถึงช่วงเวลาแสนสุข

 

...บก.ทรงกลดบอกว่าชอบประโยคสุดท้ายมากที่สุด...ฉันเองก็อยากบอกว่า..ฉันก็ชอบมันมากที่สุดเหมือนกัน

ขอยืมใช้ด้วยละกัน