ไม่ได้อัพซะนาน  ทั้งที่จริงก็เข้ามาดูอยู่บ่อยๆ แอบมาดูตัวเลขว่ามีคนมาเยี่ยมบ้างรึเปล่า

สมุดบันทึกเล่มเก่าที่เขียนยังไงก็ไม่หมด...เล่มนี้เกือบสองปีเเล้วแต่ยังเขียนไม่หมด...เกิดอะไรขึ้น

ตอนนี้เลยกลายเป็นคนจำอะไรไม่ได้...เรื่องดีๆที่อยากจะเขียนมันหายไป...หรือว่าอะไรมันเปลี่ยนแปลง

...คิดถึงความรู้สึกตอนที่เปิดอ่านเรื่องราวเก่าๆ...มันรู้สึกดีจริงๆ

....หากเรื่องนั้นมีความน่าจะเป็นเท่ากับศูนย์นั่นคือไม่ว่ายังไงก็ไม่มีหวัง...สิ่งที่ฉันจะทำคือการหยุดคิดถึงมันแล้วเดินผ่านไป...ไม่มีประโยชน์ที่จะรอ

ก็พอเถอะ...มันก็ไม่ได้ยากอะไร...แค่เก็บเรื่องดีๆไว้ก็พอ...แต่ถ้าหากวันนึงสิ่งนั้นหมุนกลับมา...ด้วยความน่าจะเป็นที่ไม่ใช่ศูนย์...ฉันควรจะทำยังไงดี

.................................ก็เริ่มต้นเก็บสิ่งดีๆไว้อย่างที่เคยทำงัย...

ps.หรือว่าบางทีไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้...เพราะว่ามันไม่มีอะไรแน่นอน....เขียนอะไรทำไมไม่รู้เรื่อง