วันนี้วัน ฮาโลวีน...วันนี้วันเกิดฉัน...

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูมี แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูมี

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบิร์เดย์

แฮปปี้เบิร์เดย์ทูมี

....มีความสุขมากๆนะ.....

อวยพรวันเกิดตัวเองซะหน่อย...หนึ่งปีที่ผ่านมามีเรื่องดีๆเกิดตั้งมากมาย...ขอบคุณทุกๆคนที่ทำให้เกิดเรื่องดีๆเหล่านั้น

แล้วก็ช่วยอยู่สร้างเรื่องดีๆแบบนี้ต่อไปด้วยนะ

 

 

 

 

ไม่ได้อัพซะนาน  ทั้งที่จริงก็เข้ามาดูอยู่บ่อยๆ แอบมาดูตัวเลขว่ามีคนมาเยี่ยมบ้างรึเปล่า

สมุดบันทึกเล่มเก่าที่เขียนยังไงก็ไม่หมด...เล่มนี้เกือบสองปีเเล้วแต่ยังเขียนไม่หมด...เกิดอะไรขึ้น

ตอนนี้เลยกลายเป็นคนจำอะไรไม่ได้...เรื่องดีๆที่อยากจะเขียนมันหายไป...หรือว่าอะไรมันเปลี่ยนแปลง

...คิดถึงความรู้สึกตอนที่เปิดอ่านเรื่องราวเก่าๆ...มันรู้สึกดีจริงๆ

....หากเรื่องนั้นมีความน่าจะเป็นเท่ากับศูนย์นั่นคือไม่ว่ายังไงก็ไม่มีหวัง...สิ่งที่ฉันจะทำคือการหยุดคิดถึงมันแล้วเดินผ่านไป...ไม่มีประโยชน์ที่จะรอ

ก็พอเถอะ...มันก็ไม่ได้ยากอะไร...แค่เก็บเรื่องดีๆไว้ก็พอ...แต่ถ้าหากวันนึงสิ่งนั้นหมุนกลับมา...ด้วยความน่าจะเป็นที่ไม่ใช่ศูนย์...ฉันควรจะทำยังไงดี

.................................ก็เริ่มต้นเก็บสิ่งดีๆไว้อย่างที่เคยทำงัย...

ps.หรือว่าบางทีไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้...เพราะว่ามันไม่มีอะไรแน่นอน....เขียนอะไรทำไมไม่รู้เรื่อง

 

ก็อย่างที่บอก ทำเสปสสนองความต้องการของตัวเอง

รู้สึกว่าจะมีบุคคลที่ไม่รุ้จักแวะมาทักทายบ่อยๆ...เเต่ก็รูสึกดี...กับการที่ได้รู้จักใครๆมากขึ้น...แล้วยังได้เเบ่งสิ่งดีๆที่ทำให้สบายใจ และสบายหูด้วย...เเวะมาอีกก็ได้นะ...

ตี 4 แล้วหรอเนี่ย  ง่วงเเล้วล่ะสิ...วันก่อนไปซื้อหนังสือมา...ชื่อหนังสือว่า.."รูปรูป..คำคำ" สมกับชื่อหนังสือ...มีเเค่รูป..กับคำพูดสั้นๆ...

เเต่...โดนใจที่สุด..เป็นเหมือนหนังสือการ์ตูนหนา ๆแต่น่ารักๆสีชมพู.. ใช้เวลาอ่านไม่เกิน 30 นาที..(อาจจะมากกว่านั้นถ้าอ่านซ้ำ เพราะมันน่ารักเหลือเกิน)......ตอนอ่านไปก็ยิ้มไป..เหมือนคนบ้า...พออ่านจบเรื่องสุดท้าย...ก็เดินออกจากร้านพร้อมกับรอยยิ้มเล็ก..เเต่เเล้วก็เปลี่ยนใจ...ซื้อเก็บไว้เลยดีกว่า.....เเล้วเดินออกจากร้านพร้อมกับรอยยิ้มใหญ่ๆ....

ชอบหลายเรื่อง...ไม่ใช่สิ  ชอบทุกเรื่อง...จะเล่าให้ฟังเรื่องนึง..เป็นเรื่องสุดท้าย...ชื่อตอนว่า...หน้าสิว หน้าหวาน...จริงๆมันต้องดูรูปประกอบนะ...แต่ว่า...ลองใช้จินตนาการวาดภาพก่อนก็ได้...ถ้าถูกใจค่อยไปซื้อมาอ่าน....

 

 

"ผ้าเย็นมั้ยครับ"

"ไม่ค่ะ มันไม่ค่อยสะอาด"

"น้ำช๊อกโกแลตปั่นมั้ยครับ"

"ไม่ค่ะ ขอน้ำเปล่าสะอาดๆดีกว่า"

"เราสั่งเสต๊กทานกันดีมั้ยครับ ร้านนี้เสต๊กอร่อย"

"ไม่ค่ะ ดิฉันไม่ทานเนื้อสัตว์"

"งั้นเอามันฝรั่งทอดมาทานกันเล่นๆก่อน"

"ไม่ค่ะ"

"มันมันไป ค่ะ"

"ไอติมล่ะ"

"ไม่ค่ะ  มันหวานไป"

"ราออกไปจากร้านนี้กันเถอะครับ  ไปหาร้านอื่นที่มีอาหารที่คุณทานได้"

"อย่าเพิ่งเลยค่ะ"

"ทำไมครับ"

"ตอนนี้รถติด  ฝุ่นควันเต็มไปหมด"

"เราจะนั่งฟังเสียงท้องร้องอยู่ในนี้หรอครับ"

"คุณก็สั่งสิค่ะ อยากทานอะไรก็สั่งเลย อยากทานอะไรก็สั่งเลย ไม่ต้องเกรงใจ"

"แต่ผมอยากทานอาหารกับคุณ"

"ขอโทษด้วยนะคะ...ดิฉันเป็นสิว กำลังรักษาหน้าอยู่ คุณหมอให้งดอาหารจำพวก ของหวาน ของมัน และเนื้อสัตว์"

"แล้วคุณชวนผมออกมาทานอาหารทำไม น่าจะพักผ่อนอยู่ที่บ้าน"

"ดิฉันคิดถึงคุณ"

"อะไรนะครับ"

"มีคนเคยบอกว่า เวลาเราทำงานอะไรหนักๆ เสร็จสักชิ้น แล้วนึกถึงใครเป้นคนแรก คนนั้นคือคนที่เรารัก  พอดิฉนทำงานเสร้จ และคนแรกที่ดิฉันคิดถึงคือ...คุณ"

"ผมรู้เเล้วทำไมคุณเป็นสิว"

"ทำไมค่ะ"

"เพราะคุณหวานเกินไป"

 

ps. ไงล่ะ...หวานซ้า....^_^

....ขออนุญาตครับ(ค่ะ)...

ช่วงนี้ที่คณะมีรับน้อง...ประโยคนี้มันเลยผ่านเข้าหูบ่อย..เพราะว่าไปดูทุกครั้งเลย...สนุกดี...นั่งดูเฉยๆ....น้องเยอะขึ้นทุกปี

อย่างนี้หมดตังค์เเน่ๆ...อ่ะ...ไม่เป็นรัยถือว่าให้น้อง...เป็นกำลังใจให้เด็กๆมีกำลังใจ..ก่อนจะได้เจออะไรที่มันโหด...มันส์..แต่ไม่ฮาเท่าไหร่นะ...เชียร์ปีนี้ก็โหดมากขึ้น...ด้วยเหตที่ว่าปีนี้น้องๆเค้าเเรงทีเดียว...ข้าพเจ้าเองก็ไม่เข้าใจหรอกนะว่าเเรงยังไง...เต่เค้าก็ว่ากันมา..

เเต่ว่าเด็กๆปีนี้นี่...น่ารักกันจิงๆ..เฮ้อ..อยากจะย้อนเวลาให้พ่อกะเเม่เจอกันช้ากว่านี้..555...เราจะได้เกิดช้า...เเต่สมัยนี้...อายุเป็นเพียงเเค่สายลมพาพัดไป....เด็กกว่าเเล้วงัย....หุ...

   พอนั่งนึกถึงช่วงเวลาที่ตัวเองเคยเจอตอนนั้น...ตอนยังเด็ก...น้องปี 1....ขออนุญาตค่ะ!!!...ทุกวันนี้ก็ยังอธิบายไม่ได้ว่าเข้าเชียร์เเล้วได้อะไร...นอกจากได้ร้องเพลงคณะ...เเต่ขอยืนยันเลยว่ามันได้อะไรสักอย่าง...และหลายอย่าง....ตอนนั้นก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าพวกพี่ๆบ้ากันรึป่าว...ด่ากันอยู่ได้...ด่าเข้าไป...ทำอะไรก็ผิดหมด...ทั้งที่ก็ว่าทำตามทุกอย่างเลยนะ...แต่พอเวลาผ่านไป...(ผ่านไปหลายรอบเเล้ว)  พอได้มาเป็นพี่...เออว่ะ...มันสมควรจะมี...พี่ว๊ากกๆๆๆไปก็ไม่ได้อะไรหรอก..เจ็บคออีกตะหาก...เเต่คนที่ได้อ่ะเราที่เป็นน้องมากกว่าอย่างน้อยๆก็ได้รู้ว่าเราอึดแค่ไหน...เเละสำหรับฉัน...มันเป็นประสบการณ์ที่ดี...

.........ช่วงนี้งานก็เยอะ  เรียนก็หนัก เเต่ละวันผ่านไปเหนื่อยแทบขาดใจ..เเต่ไม่ยักกะตาย...เรื่องที่ให้รู้สึกดีอีกอย่างก็คือการไปตัดผมมา....เคยตั้งใจว่าจะเก็บทรงนี้ไว้นานอีกสักหน่อย...แต่มันก็เบื่อๆ...ก็อเลยว่าจะไปตัดทิ้ง...พอไปที่ร้าน..คุณพี่ก็เอาเลยยุใหญ่เลยน้องทำนี่สิ...ทำนั่นสิ..พอฟังราคา...เอาไว้ก่อนก็ได้ค่ะ...เเต่เเล้วก็เกิดการเปลี่ยนใจ...รึว่ารำคาญช่างก็ไม่รู้...เลยพุ่งออกไปว่า...พี่อยากทำอะรัยก็ทำเลยค่ะ....จะตัด..จะดัด..รึว่าอะรัยก็เอาเลย...ขออย่างเดียว...ว่าต้องไม่เหมือนเดิม....เเล้วมันก็ไม่เหมือนเดิม..

เเต่มันก็ไม่ได้เปลี่ยนมากเท่าไหร่..เพื่อนก็บอกว่า...โอ้..สบายตา...รู้สึกโล่ง..ก็ไอ้หัวเก่ามันฟูซะขนาดนั้น...เเต่ก็รู้สึกสบายหัวจิงๆ

.........นอกจากจะชอบฟังเพลงเเล้วอีกอย่างที่ชอบคือการเปลี่ยนทรงผม...หรือไม่ก็นั่งให้เพื่อนทำผมทรงใหม่ๆให้...ประมาณว่าอยากทำอะไรกับหัวกรูก็ทำเลย...นี่ถ้าผมมันยาววันละสัก 5 เซนติเมตรก็คงดี...เพราะจะได้ไม่เหมือนกันสักวัน ที่เป็นเเบบบนี้ก็เพราะ.........

             ฉันเปลี่ยนใจง่ายเสมอ...นั่นจึงมีความหมายรวมถึงการเปลี่ยนแปลงสภาพตัวเองด้วย...เปลี่ยนมันบ่อยๆ...ให้ไม่เหมือนกันสักวัน....ให้การเปลี่ยนแปลงเป็นเรื่องปกติ...เปลี่ยนมันจนชิน...เเล้วในที่สุด...การเปลี่ยนแปลงนั่นแหละคือการไม่เปลี่ยนอะไรเลย...

...............ฉันอยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองไปอย่างนี้ทุกๆวัน เพื่อให้เธอรู้สึกว่ามีเรื่องน่าตื่นเต้นเสมอที่ได้เจอกับฉัน...แต่มันคงไม่มีประโยชน์อะไร ถ้าเธอไม่เปลี่ยนใจหันมามองฉันทางนี้บ้าง

ps....ชอบเพลงนี้...เเพ้คนสวย..ที่ tattoo colour เอามาทำใหม่...ฟังเเล้วอยากไปเกิดใหม่...เกิดมาให้มันสวย...ขออนุญาตค่ะ!!!!...ขออนุญาตไปเกิดใหม่....5555

      

วันนี้วันศุกร์อีกเเล้ว...วันหยุด...หยุดเหนื่อย...มีบางอย่างผิดปกติ...

กำลังฟังเพลงของพี่เพชร...โอสถานุเคราะห์อัลบั้มใหม่...เพราะดี...พี่ลุงอายุก็ปาเข้าไปซะขนาดนั้น...เเต่หัวใจวัยรุ่นชะมัด

พอนึกๆดูก็คิดถึงตัวเองว่า...เเล้วเราล่ะ...พอถึงตอนนั้นมันจะเป็นยังไง...กว่าจะรู้ตัวว่าเฮ้ย!!!เราแก่อีกเเล้วหรอเนี่ย...ก็ตอนที่ได้เห็นน้องๆปีหนึ่งนี่เเหละ

อาทิตย์หน้าก็เปิดเทอมเเล้ว...ตอนนี้มหาลัยก็เลยคึกคักเป็นพิเศษ  จะว่าไปเราก็กลายเป็นพี่ใหญ่ของมหาลัยซะเเล้ว...ปีหน้าคงกลายเป็นป้า...เป้นยายเเล้วล่ะมั้ง...

จะเป็นอะไรมันก็ไม่สำคัญหรอกนะ...ที่สำคัญมันคือว่า...เรามีเวลาเหลืออีกเท่าไหร่...อยู่ๆก็อยากให้มีเครื่องหยุดเวลา...สงสัยเป้นเพราะว่าช่วงนี้รู้สึกว่าเวลามันเดินเร็วผิดปกติ

......................................

................ระหว่างไม่เข้าใจกับเข้าใจเเต่ผิด...ลองเลือกดูสิว่าอยากให้เป็นอย่างไหนมากกว่ากัน...

ไม่ว่าจะพยายามเเค่ไหน...ก็ไม่มีทางที่จะเข้าใจ...มันก็ยากพอๆกับที่ไม่ว่าจะอธิบายเเค่ไหนเธอก็ยังเข้าใจว่าเป็นอย่างนั้นอยู่ดี

...

เเล้วฉันจะมัวเสียเวลาอธิบายไปเพื่ออะไร....เพราะว่าฉันเองก็เข้าใจผิดเหมือนกัน...

เเค่นั้นมันก็ยังเป็นเเค่นั้น..เพราะฉะนั้นก็เป็นเเค่นั้น...ก็พอเเล้ว

...ps....ไม่มีอะไรจะบอก...เพราะว่ายังเข้าใจตัวเองผิดอยู่

วันนี้เป็นวันสำคัญต่อชีวิตฉันเลยนนะเนี่ย...ประสบการณ์ครั้งเเรกเลย...อยากจะจารึกไว้...ไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อนเลย

สงสัยมานานเเล้วว่ามันเป็นความรู้สึกยังไงกันนะ...วันนี้ก็พึ่งจะเข้าใจ

...ประสบการณ์ที่ว่านี่ก็คือการ  เป็นลม  นั่นเอง...ก็อย่างที่บอกเป็นลมครั้งเเรกในชีวิต...มันน่าตื่นเต้นจิงนะ

ด้วยสภาพร่างกายอันบอบบางซะเหลือเกิน...ฉันก็เลยโดนหมายหัวมาตั้งเเต่เด็กว่า...เด็กนี่มันต้องอ่อนแอชัวร์...เวลาทำกิจกรรมหนักๆ

โหดๆ...วิ่งๆ มันต้องเป็นลมเเน่ๆ...ฉันก็เคยคิดว่าตัวเองแบบนั้นเหมือนกัน...แต่ว่า  เเค่เคยคิด...เพราะไม่เคยเป็นลมซักที

เเล้วก็สงสัยมาตลอดว่า  มันจะอารมณ์ประมาณไหนว้า...รู้สึกยังงัยว้า...คนอื่นๆก็ชิงเป็นลมไปก่อน...โดยเฉพาะไอ้พวกที่มันตัวใหญ่

ไอ้เราก็นึกอิจฉาว่า...ดีว่ะ..ไม่ต้องเหนื่อยต่อ...อยากเป็นมั่ง...แต่ทำไมมันไม่เป็นซะทีวะ...อึดจิงๆนะเราเนี่ย...ก็ออยากจะแกล้งเป็นลมมั่ง  แต่ว่ามันไม่เคยเป็น

เลยไม่เเน่ใจว่ามันต้องเป็นยังงัย  ประมาณไหน  ล้มตอนไหน  ตื่นตอนไหน ประมาณว่ากลัวไม่เนียนแล้วโดนจับได้...

จนมาวันนี้...พึ่งเข้าใจ...ก็วันนี้ลงคลินิก prosth ทำ try in occlusion rim and face bow ไม่มีรัยเลย  แต่ทำยากโคตรๆๆ

ข้าวเช้าไม่ได้กิน  พอเสร็จก้อต้องรีบไปลง sur ต่อ แถมต้องไปเอางานที่ชั้น 5 มาก่อนอีก กลับมาหน้าห้อง sur เลยนั่งกินขนมที่เพื่อนให้มา..

มันเป็นขนมชิ้นเล็กกุ๊กกิ๊กมาก...ตอนจะนั่งนั่นเอง...ไม่รู้มันพลาดยังไง ปรากฏว่า เส้นพลิกซะงั้น...เจ็บโคตร...เเต่ไอ้เราก็คิดว่าเดี๋ยวมันก็หาย

ทนแป๊บๆ..เอ่อ...มันปวดกว่าเดิมครับพ่อเเม่พี่น้อง...ตอนนั้นไอ้เล็กหญิงก็นั่งข้างๆ...แล้วอาการมันรุนแรงมาก...ขยับขาไม่ได้เลย...ปวดมาก..ปวดจนจะอ้วก

เห็นจิ๊บกะตู่ที่เดินมาแยกร่างได้ซะงั้น...แล้วทุกคนก็ถามว่า..มานั่งทำไรตรงนี้...แล้วก้อเปลี่ยนเป็นถามว่า  นุ่นเป็นรัยรึเปล่า..

ฉันจึงตอบว่า...เค้ากะลังจะอ้วก..เค้าปวดขามาก...เค้าหายใจม่ออก  เค้าไม่ไหวแล้ว...แล้วฉันก็เอนตัวลงนอนที่ม้านั่งหน้าห้อง sur  เพื่อนๆกะจะพาเข้าไปนอนsur ล่ะ

กะว่ารักษากันเองนี่เเหละ  หน้า sur ด้วย มีเครื่องช่วยชีวิตพร้อมเลย...เเต่ทันใดนั้นเอง..ก้มีสิงโต นามว่า เอื้อมพร เอาขนมที่ฝากซื้อพรอมกะนม มาให้...อ่ะ  นุ่นๆ...

กินก่อน  กินก่อนจะตาย...เออๆเจาะให้หน่อย  เค้าไม่มีเเรงแล้ว...แล้วเพื่อนๆก็อยืนดูกัน...ประมาณว่าเต่าซีดเป็นไก่ต้มเเล้ว...พอได้กินซะหน่อย

ก้เลยหาย...เเล้วในที่สุดเค้าก็รับรูว่าอาการของคนเป็นลมนี่มันเป็นยงัไง...รู้สึกดีใจมากนะเนี่ย..ที่ได้เป็นลม...อยากจะถ่ายทอดให้ผู้ที่ยังไม่เคยได้รับรู้..

แต่ว่าไม่อยากจะเป็นอีกเเล้วล่ะ...เพราะว่าไม่เห็นมันจะเย็นซักนิดเลย

ps. สำหรับผู้ที่ไม่รู้ คลินิก prosth คือคลินิกที่ทำฟันปลอม....มันเป็นงานที่ยากแก่การประเมินว่า...มันได้รึยังงวะ  เป็นงานที่ใช้การเดาสุ่ม ว่ากรูพอล่ะ...มันเป็นงานย้ำคิดย้ำทำ

เอาออก...เติมใหม่..วนเวียนไปไม่รู้จบ...เหมือนใช้กรรมเก่าอยู่...ส่วนห้อง sur ก็คือคลินิกศัสยกรรม ช่องปาก...ที่เอาไว้ถอนฟัน..ผ่าตัดในช่องปาก..ก็เลยมีเครื่องช่วยหายใจ

.....ถ้าใครเคยเป็นลมสามารถมาเเลกเปลี่ยนประสบการณ์เเล้วความรู้สึกกันได้นะ...หรือว่าถ้าใครอยากเป็น...มาเรียนทันตเเพทย์สิ...หึหึ

นานๆทีมันจะเขียนได้...กับการจะอัพเสปส...บางทีมันก็ไม่ยอมให้เขียน...บางทีมันก็ยอมให้เขียน  เเต่ไม่ยอมให้โพสต์

เเล้วตอนนี้มันก้อเปลี่ยนเพลงใหม่ไม่ได้...เอารูปลงก็ไม่ได้...หงุดหงิดขึ้นมาทันทีทันใด...กลับไปเขียนใส่ไดอะรี่อย่างเดิมดีกว่ามั้ย

ท่าทางจะง่าย...เเล้วก็เร็วทันใจกว่า

...เมื่อวานรถเสีย...เสียเป็นครั้งที่ 2เเล้ว...ไปซื้อนมหางกาแฟมา..ที่กังล่าง...พอสตาร์ทปุ๊บ อ่ะ..ไม่ติด...อีกทีดิ...อ่ะ..ไม่ติด

ซวยจิงๆ...เเล้วจะกลับงัย..โชคดีที่เจอพี่บอยและลักสวย...ด้วยความเมตตาเต่าตัวน้อยๆ..พี่เเกเลยมาส่ง...กราบขอบพระคุณอย่างงาม

สุดท้ายก็เลย..เสียเงินเปลี่ยนเเบตเตอรี่...ซวยจิงๆ...พึ่งรู้สึกตัวว่ารถนี่มันสำคัญต่อชีวิตมากขาดรถเหมือนขาดใจ...เพราะเป็นคนชอบขับรถ...

เพราะว่าเป็นที่ๆได้ฟังเพลงโดยที่ไม่หลับ...555...คิดขึ้นมาแล้วก็อยากจะออกเดินทางไปเที่ยวสักหน่อย...แต่ตังค์ก้อไม่มี...น้ำม้นก้อเเพงซะนี่

โอ้คิดขึ้นมาได้...อยากไปงาน T shirt  festival จิงๆ สงสัยจะอดเพราะว่าเวลาไม่อำนวยจิงๆ...อ่ะ..นี่มันจะหมดวันเสาร์เเล้วนี่นะ...เฮ้อเศร้าใจๆ

..................

.......................

...........................

 

ไม่ได้หมายถึงว่าฉันเปลี่ยนใจแล้วหรอกนะ...หมายถึงฤดูต่างหาก....ฝนตกแล้ว...
ฝนตกติดต่อกันหลายวัน...ตอนแรกก็สงสัยว่าเกิดอะรัยขึ้น...พอนึกๆดู นี่มันหน้าฝนแล้วนี่...ไม่รู้สึกตัวเลย...
โดยส่วนตัวไม่ชอบหน้าฝนเท่าไหร่...เพราะรู้สึกว่า...เป็นฤดูที่ทุกอย่างมันหยุดๆ...เดินๆในขณะที่เข็มนาฬิกามันยังเคลื่อนไม่ยอมพัก...ยกเว้นนาฬิกาตาย
พอฝนตกไอ้ที่เราคิดว่าจะทำมันก็ไม่อยากจะทำซะงั้น...ไปกินข้าวดีกว่า...ฝนตก...ไม่ไปแล้ว...ไปดูหนังดีกว่า...ฝนตกไม่ไปล่ะ....ฝนตก....คนทั่วไป
ไม่อยากออกจากบ้านเพราะว่าไม่อยากเปียก...แต่นักศึกาทันตแพทย์ไม่ชอบฝนเพราะว่า...คนไข้จะไม่มานะสิ...T_T
....ไม่ได้นั่งฟังเพลงเล่นเน็ตอย่างนี้มานานแล้วนะ...จริงๆมันก็แต่ไม่กี่อาทิตย์เอง...แต่ละวันที่ผ่านมา...แย๊เเย่...ไม่คิดถึงมันดีกว่า
เรื่องๆดีๆมีตั้งเยอะอาทิตย์ก่อนก็ไปวัดที่กาฬสินธุ์กับอาจารย์อชิ กะว่าไปช่วยรักษาชาวบ้าน ...เห็นทางเข้าตอนแรกแอบตกใจว่ามีวัดในนี้ด้วยเหรอวะ  แต่พอขับเข้าไป โอ้โห...ยิ่งเห็นสภาพต่างๆ โอ้โหๆ  วัดไฮโซมาก ไอ้เราได้ยินมาตอนเเรกบอกมีแต่เตียง2เตียง...คงได้สลับกันทำ  แต่พอได้เห็นคลินิก 2 เตียงที่ว่า  ดีกว่าที่คณะตั้งเยอะ ... ของทุกอย่างใหม่หมด
มีห้องทำฟัน 2 ห้องห้องหนึ่งสำหรับพระเฉพาะ อีกห้องให้ชาวบ้าน คนมาปฏิบัติธรรม แล้วยังมีห้องรักษาโรคทั่วไป หมอที่มาทำก็อมาจากหลายจังหวัด...รักษาโดยไม่คิดเงิน
รุ้สึกดีที่ได้ไป  ถึงแม้ไม่ได้ทำอะไรเลย...ทำให้จากที่เหนื่อยๆมาหลายวัน...หายไป...
....วันก่อนๆไปดู sqweez animal ชอบอ่ะ น่ารัก  ... ร้องมันไม่ต้องอาย...let's cry ฉันกำลังร้องไห้อยู่...
ตอนนี้ยุงกัด  หมดอารมณ์จะเขียนต่อไปแล้ว...อยากฟังก็อยากฟังเพลง...แต่คงไม่ไหว...ช่วงนี้คอมใต้หอก็เล่นไม่ได้...เซ็งจิต
....เปิดเพลงเก่าๆ  ทำให้นึกถึงเรื่องราวเก่าๆ ....และคนเก่าๆ...เวลาได้ยินเพลงนี้ก็นึกถึงคนๆนี้...ความรู้สึกในตอนนั้น...แล้วก็เกิดคำถามว่าเธอรู้สึกอย่างนั้นบ้างมั้ย
คิดถึงฉันบ้างมั้ยที่ได้ยินเพลงนี้...พี่บอยตรัยมีเพลงเศร้า...ปิดทีได้มั้ยไม่อยากได้ยิน...แต่ทุกครั้งที่ได้เพลงเศร้าทีไร  กลับรู้สึกดี


....ps. การขอร้องใครเป็นเรื่องยากสำหรับฉัน...แต่ถึงอย่างนั้นก้อยากจะบอกว่า...กลับมาเป็นเพื่อนฟังเพลงด้วยกันเถอะนะ
       มีบางเรื่องวิ่งวนอนุ่ในสมองของฉัน   มันคือ  "เรื่องสมมติ"

วันนี้วันที่ 17 พฤษภาคม ...วันนี้วันพฤหัส...พรุ่งนี้เป็นวันศุกร์...วันสุขแห่งชาติ...รู้สึกดีจิงๆ

ฉันชอบคืนวันศุกร์เพราะพรุ่งนี้เป็นวันเสาร์...ฉันเกลียดวันเสาร์เพราะว่าวันต่อไปคือวันอาทิตย์...หมายความว่ามันใกล้จะถึงวันจันทร์...อีกแล้ว

แต่ฉันไม่เกลียดคืนวันอาทิตย์...เพราะฉันเริ่มทำใจได้เเล้ว...คือกรูทำอะไรไม่ได้เเล้ว

ไม่อยากจะเขียนอันใหม่...ก็เลยเอามาใส่อันเดียวกันซะเลย...ช่วงนี้คิดอะไรก็ไม่ค่อยจะออกสมองมันมึนๆ...งงๆ..เน็ตก็พึ่งกลับมาเล่นไดไม่กี่วัน

ได้โหลดเพลง...ฟังเพลงซะที...มีแผ่นหลายแผ่นอยากได้เเต่ยังไม่ได้ซื้อ...ตังค์ก็ไม่ค่อยจะมี...ไม่รู้มันหายไปไหน...

....ตอนนี้เริ่มชินและชาเเล้ว...โดนด่าจนไม่รู้สึกอะไร.....การขึ้นคลินิกนี่มันทำให้เราได้เห็นอะไรมากขึ้น...เข้าใจอะไรมากขึ้น

บางทีที่เราสิ่งที่เราคิด...บางอย่างที่เรารู้สึก...บางคนที่เรารู้จัก...ก็ไม่ได้เป็นอย่างนั้นเสมอไป...

ps.รอบสอง...มีงานค้างอยู่...ขอตัวไปทำก่อน...วันก่อนมีงานวันเกิดคณะ...มีรุ่นพี่ที่จบไปแล้วกลับมาพูดประสบการณ์เรื่องเก่าๆ...

อาจารย์ถามพี่คนนั้นว่า...อยากจะบอกอะไรแก่น้องๆที่เรียนทันตเเพทย์...พี่ตอบว่า...ถ้าน้องเรียนจบทันตเเพทย์...น้องสามารถน้องสามารถอยู่ที่ไหนในโลกนี้ก็ได้...555...ตรงจิงๆ..หมายความว่า...ไม่ว่าที่ไหนในดลกที่ลำบากทันตเเพทย์อย่างเราก็อยู่ได้...เพราะเราผ่านอะไรที่มันลำบากมากกว่านั้นหลายเท่า...555..พูดถูกใจจิง

หายไปทุกๆอย่าง...ทำไมถึงรู้สึกเเบบนี้

ในหนึ่งวันมันก้อมี 24 ชั่วโมงเท่าเดิม แต่ทำไมถึงรู้สึกว่าเวลามันน้อยลง

คงเพราะมีสิ่งที่ถูกเรียกว่าหน้าที่มากขึ้น วันวันต้องทำอะรัยมากขึ้นเวลาเท่าเดิมมันก้อเลยไม่พอ

แล้วจะทำยังไง....ก็ทำอะไรๆให้มันเร็วขึ้นสิ.....ใครหลายคนบอกแบบนั้น

มันไม่ง่ายหหรอกนะ  กับการเปลี่ยนเวลาของตัวเอง

อยากจะร้องไห้..........

1อาทิตย์ที่เปิดเทอม...ขึ้นคลินิก

1อาทิตย์ที่ได้กินข้าวแค่ 1 มื้อ/วัน...ข้าวเย็นเท่านั้น...

1อาทิตย์ที่โดนด่าทุกวัน...ขอย้ำทุกวัน แล้วแต่ละคำที่ด่า...เอ่อช่วยฆ่ากันให้ตายเลยดีกว่า

มันเป็น 1อาทิตย์ที่เหนื่อย...เเละเหนื่อย...แล้วมันก้อเป็นเเค่การเริ่มต้น...ฉันจะทนได้นานแค่ไหน

....ตอนนี้ก้อได้ขึ้นคลินิกprosth ทำฟันปลอมทั้งปาก...กว่าจะหาคนไข้ได้...เป็นคลินิกที่ไม่อยากจะเข้าเลย

เหนื่อย...ทั้งกายและใจ...หมอค่ะ...ถ้าหมอไม่ได้เอาสมองมาก้อไม่ต้องมาถาม...เอ่อ...ถ้ารู้ก้อคงไม่ถามหรอกนะ

มาป็นอาจารย์เพื่ออะไร...ไม่เข้าใจจิงๆ...

อาจารย์ค่ะ...ขอเรียนปรึกษาค่ะ..คือว่า...ถ้าหมอทำไม่ได้ก้ให้คนไข้กลับไป...เอ่อ...ดีเนอะ...โคตรจะดีเลย..ไปนอนอยู่บ้านเลยไป

โมโห...ไม่เข้าใจ...หงุดหงิด...ถ้าผิดก็บอกว่าผิดดิ..บอกกันดีๆก็ได้..จะตะโกนทำไม..โวยวายทำไม...เป็นใครก็ตกใจ...เบื่อ

อยู่ในห้องเล็คเช่อร์เหมือนนางฟ้า...แต่ว่าพอลงคลินิก..ปีศาจชัดๆ...อาจารทันตเเพทยืน่าจะไปพบจิตแพทย์บ้าง

บุคลิกภาพแปรปรวนกันเหลือเกิน...

    คลิกศัลย์ก้อสนุกดี...น่าตื่นเต้น..ชอบอันนี้ที่สุดเลยที่ลงมา...ถอนฟัน..ผ่าตัด...กรอกระดูก.มนุษย์เรานี่โคตรเก่งเลยนะ...ไม่กดดันด้วย

อาจารย์ใจดีด้วย...งานสบายๆ...ไม่สับสนวุ่นวาย..ส่วนdiag - วินิจฉัย...ทำให้รู้ว่า..เออว่ะกูโง่..ดีที่เจออาจารย์น่ารัก..สบายไป..เหลืออีกคลินิกที่ยังไม่ลง...คือเรดิโอ-ถ่ายภาพรังสี

ขอให้เจออาจารย์ใจดีด้วย...สาธุๆ

....

.....ตอนนี้รู้สึกเหมือนความรับผิดชอบมันมากขึนมากๆ..ดีที่คนไข้..น่ารักมากๆ..โดยเพาะคุณลุงที่มาทำฟันปลอม...ขอบคุณที่สละเวลามาเป็นคนไข้ให้เเล้วก็ไม่บ่นสักคำ

รู้สึกว่าเราต้องอ่านหนังสือเพิ่มแล้ว...ช่วงนี้ก้อเลยไม่ได้มานั่งเล่นเน็ตโหลดเพลง..อันนี้เเย่เลย...ทำใจไม่ค่อยได้...แต่ว่าถึงโหลดมาก็คงไม่ได้ฟังหรอก...เหอๆ

เวลาที่ให้มามันน้อยเกินไป...แต่ว่าถ้าจะให้เลิกเลยมันก้อคงไม่ได้..ต่อให้เหนื่อยเเค่ไหน..แต่พอได้มานั่งฟังเพลง...หาเพลงใหม่ๆ

มันก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นมามากๆ...

ps...คืนวันศุกร์เพื่อนๆไปยูบาร์...เเต่ว่าเค้าไม่ไป...คิดดูเเล้วกันว่าเหนื่อยเเค่ไหน...(แสดงว่าปกติไม่เคยพลาด...555++)ไม่ไหวจิงๆ...

   ...มีเรื่องให้คิดมากมายทั้งอาทิตย์...จนลืมเรื่องของใครบางคนไปเลย...กำลังฟังเพลงนี้พอดี...อยู่ตรงนั้นเธอคิดถึงฉันมากเท่าไหร่...อยู่ตรงนี้ธอรู้ไว้เลยว่าคิดถึงเธอจนล้นหัวใจต่อให้เนิ่นนานที่เราไม่เจอะเจอ..ทุกนาทีหัวใจเรานั้นไม่เคยจะห่างกัน...มันจะห่างได้งัย...ในเมื่อไม่เคยใกล้กัน...555

  ....อ่ะ..เขียนบ่นอาจารย์ไป...ใครอ่านอย่าไปเล่าให้ใครฟังนะ..เด๋วซวย

  ....ชอบเพลงนี้...ทั้งที่รู้ว่าเจ้บ...เเต่ฉันก้อไม่เคยเข็ด จะยอมให้เธอหลอก..เพราะใจฉันบอก..ว่าฉัน..ตกหลุมรักเธออีกแล้ว..(ไม่เข็ด..ลิปตา)

แก้ไม่หาย...ไอ้นิสัยที่ชอบเปลี่ยนใจ...กลับไปกลับมา...

วันนี้วันศุกร์แต่กว่าเขียนเสร็จมันคงจะกลายเป็นวันเสาร์ไปแล้วล่ะ
วันนี้อยากเขียน...จิงๆมาเล่นทุกวัน...แต่วันนี้เป็นวันที่อยากเขียน...วันนี้สอบ...จิงๆก่อนหน้านั้นก้อสอบ
สอบเช้า...ตกบ่าย...อะไรมันจะรวดเร็วขนาดนั้น...ไม่รู้จะว่ายังยัง...สมควรเเล้ว...ก็ดูมันสิ...มันอ่านหนังสือตอนไหน
เล่นแต่เน็ต....ฟังแต่เพลง...ไอ้อ้วนบอกว่า..มึงจะเปิดสถานีวิทยุรึงัย...เหอๆ...ถ้าทำได้ก้อคงทำไปแล้ว..ไม่มานั่งให้มันเจ็บใจเล่นหรอกนะ
ช่วงนี้ติดฟังแฟตมากๆๆ....ขอย้ำว่ามากๆ...ไม่รู้ว่าทำไม...เหมือนอยู่เฉยๆแล้วมันฟุ้งซ่าน...ต้องหาอะไรทำ...จิงๆมันควรจะอ่านหนังสือใช่มั้ย
อ่ะ...ว่ากันเรื่องนี้..วันจันทร์นี้ก้อหมดเวลาสนุกแล้ว...มันสั้นจิงๆ...ไม่อยากจะคิดถึงเรื่องนี้เลย
ปกติไม่ค่อยจะกลัวอะไรที่มันยังมาไม่ถึงหรอกนะ...มันจะยากเเค่ไหนเชียว...ก็แค่วิ่งชนมัน...เจ็บนิดเจ็บหน่อยเดี๋ยวก้อหาย
แต่ว่าครั้งนี้...ยอมรับเลยว่ากลัวมากๆ...กลัวอะรัยล่ะ...กลัวทำเค้าเป็นอะไรนะสิ...จะขึ้นคลินิกแล้ว..จะมีคนไข้จิงๆแล้ว...จะได้รักษาคนจิงๆ...
เฮ้ย....อย่างกรูเนี่ยนะ...อ่ะ...มันหมายถึงการับผิดชอบชีวิตคนอื่นด้วยนี่หว่า...คิดเเล้วมันน่าเครียดจิงๆ...
เเต่ก้อเอาเหอะนะ....มันคงจะผ่านไปได้ละมั้ง...อีกตั้ง 3 ปีเลยหรอวะเนี่ย...มันนานจิงๆเลยนะ...
กว่าจะได้เป็นตัวเอง
......
.....me  myself...ไปดูมาแล้ว
ก้ออย่างที่รู้กันมันเป็นเรื่องของผู้ชายคนนึง...พระเอกนั่นแหละ  โดนตีหัวแล้วโดนรถชน...จนความจำเสื่อม...แล้วคนชนก้อคือนางเอก..แล้วงัยล่ะ...ก็จำไม่ได้
นางเอกก้อต้องรับผิดชอบโดยการพามาอยู่ด้วย....แล้วยังงัยล่ะ..นางเอกโดนทิ้งมาพอดี...อ่ะ....แล้ว...มัน..ก็ ....กลาย...เป็นความรัก
แต่แล้ววันนึง....ความทรงจำก้อกลับมาถามหา...ตัวตนจิงๆ...กรูเป็นกระเทยอ่ะ...แล้วมันจะเป้นยังงัยละ...จะเลือกอะไรดี...
กลับไปเป็นกระเทยอย่างที่เคยเป็น...หรือว่า...เป็นผู้ชายคนนึงที่รักเธอ...อันนี้ไปดูเอง
โดยส่วนตัวเเล้ว...ชอบอ่ะ...เรื่องมันธรรมดามากๆเลยนะ...แต่ยอมรับว่าชอบพล๊อตเรื่องนี้นะ...คิดได้งัย...กระเทยความจำเสื่อมมารักกับผู้หญิง....แล้ววันหนึ่งมีคนมาบอกว่า
เฮ้ย...มึงอ่ะเป็นกระเทยนะโว้ย..จะรักกับผู้หญิงได้ยังงัย...โอ้แม่เจ้า...อึ้งคับอึ้ง...มันยิ่งกว่าตอนที่เป็นผู้ชายอยู่ดีๆแล้ววันนึงค้นพบว่าตัวเองชอบผู้ชายซะอีกนะ
ใครจะอยากเชื่อล่ะว่าตัวเองจะเคยเป็นกระเทยมาก่อน...พอความทรงจำกลับมา...มันก้อยังวนเวียนอยู่...จะทำยังงัยดีล่ะเนี่ย...ถ้าเป็นฉัน
ก้อคงตัดสินใจแบบนี้แหละ...เพราะว่า me myself....ในหนังมันก้อบอกไว้...แต่รุสึกว่ามันจะพูดงงสักหน่อยนะ....สรุปได้ว่า
เราอาจจะเป็นสิ่งที่เราอยากเป็น....สิ่งที่เราต้องเป็น ....หรือสิ่งที่คนอื่นยัดเยียดให้เราเป็น....
แต่ว่าคนเราก้อมีสิทธิเสรีภาพในการเลือกได้ว่าจะเป็นแบบไหนในสามแบบนี้...
สิ่งสำคัญมันอยู่ว่า...ตอนนี้เรารู้ว่าเราเป็นอะไร...ก็พอ...
เหมือนที่นางเอกถามว่า...เธอยังรักฉันอยู่มั้ย...พระเอกบอกว่า...ผมเป็นแบบนี้มันคงเป็นไปไม่ได้...
นางเอกถามอีกว่า แล้วเธอยังรักฉันอยู่มั้ย...พระเอกก้อบอกว่า...มันเป็นไปไม่ได้อยู่ดี...(ประมาณนี้มั้งนะ..จำได้แค่นี้)
นางเอกถามอีกว่า....เธอยังรักฉันอยู่มั้ย(Do you love me?)
พระเอกตอบว่า.......รัก(I do)
......just enough...แค่นี้ก้อพอแล้ว...

..........มันคงเหมือนตอนนี้ที่ฉันเป็น....เป็นหมอฟันที่รู้ว่าตัวเองไม่ได้อยากเป็นหมอฟัน...งัยล่ะ  just enough
ps...หนังมันไม่มีอะรัยจิงๆนะ...แทบจะเดาเรื่องได้หมดแม้กระทั่งตอนจบ...ถ้าไม่จบแบบนี้คงดดนด่าแน่ๆ....แต่ว่าหนังมันดูธรรมดาแต่ว่าน่ารักดี...ตอนมันเริ่มรักกัน...อาจจะเป็นเพราะว่าอนันดาหล่อ...มากกกก...ก็ได้นะ..หุหุ
   ....ไปดูหนังวันนี้เหมือนได้ดูหนัง 3 เรื่อง...เรื่องที่ 1 me myself...หนังรักโรแมนติกเล็กๆ.
                                                   เรื่องที่ 2 หนังสงครามต่อสู้...กำลังซึ้งเลย..แต่..ลำโพงมันกระหึ่มไปรึป่าวพี่...เสียงแตกอีกตะหาก...ยังกะเสียงฉากออกรบ
                                  และเรื่องสุดท้าย ...เด็ดสุด...หนังสดข้างหน้าอ่ะ..โหยแบบว่า..มันกะลอกเลยมั้งน่ะ...พอพระเอกนางเอกจูบกันปุ๊บ..มันก้อจุ๊บกับปั๊บ...แถมมากกว่าในหนังอีกนะ...ไม่ได้แอบดูหรอกนะ..แต่ว่ามันอยู่ข้างหน้าพอดี...อยากจะแอบถ่ายคลิปไว้เลย  นัวเนียร์เหลือเกิน...เสี้ยนมากก้อไปที่อื่นเลยไป...พอหนังจบ...ไม่คิดอะไรเลย....ขอดูหน้ามันหน่อยเหอะ....ดีล่ะที่ไม่ถ่ายไว้...เอาไปขายก้อขายไม่ได้หรอก...หน้าตาไม่ดีแล้วยังทำตัวไม่ดีอีก...สงสัยมันจะ me myself มากไปมั้ง
.......สรุปว่าวันนี้คุ้มจิงๆ
....

......

.....me myself...

ขอเสนอหนังเรื่องใหม่....be my sweet...5555+++

 

นิ้วกลม....ชอบอ่ะคนนี้...เค้าเป็นนักเขียนรู้จักเพราะว่าอ่าน อะเดย์ คอลัมภ์ อะรัยสักอย่าง  เป็นเหมือนนิยาย...ฮาดี..ชอบ

น่าจะชื่อว่า ฟ้าเหลืองมั้งถ้าจำไม่ผิด.....เขียนดีอ่ะ...เคยอ่านบทสัมภาษณ์ ครั้งล่าสุดนี่ ลงในอะเดย์

ชอบ...หนังสือของนิ้วกลม...เกี่ยวกับการเดินทาง...ยังไม่เคยอ่าน  เหอๆ..เพราะว่าไม่ชอบอ่านหนังสือยาว...ชอบอะรัยที่มันสั้นๆ  จบเร็วๆ

ที่จะพูดถึงนี่คือ คอลัมภ์ล่าสุดที่นิ้วกลมเขียนในอะเดย์...อ่านที่รัยก้อโดน...และอันล่าสุดนี่ ชื่อว่า  ณ ร้านอาหารทะเล....ร้องไห้เลย....อีกแล้ว

......เรื่องที่เราไม่เคยคิด...หรือว่าเราคิดเเล้ว แต่มันผิด....เค้าบอกว่า...ผมคิดมาตลอดว่าพ่อชอบกินหัวกุ้ง...

ฉันก้อคิดแบบนั้นเหมือนกัน..เค้าชอบกินกุ้ง น้องเค้าก้อชอบ แม่ก้อชอบ ชอบทั้งบ้าน  แต่ว่าพ่อชอบกินหัวกุ้ง...เค้าไม่รู้ว่าพ่อเคยกินตัวมันมั้ย  จานของพ่อมีแต่เศษหัวกุ้ง 

พ่อบอกว่าตรงนี้อร่อยที่สุด  (ตรงไหนว่ะ)..อยากรู้ว่าเค้าเขียนว่าอะรัย...ไปหาอ่านกันดูนะ...อ่านเเล้วเค้ารู้สึกว่า  รู้ได้งัยว่ะ..มานั่งกินข้าวบ้านเรารึงัย

จะเล่าให้ฟัง เรื่อง1  เรื่องที่นิ้วกลมเล่า

....

เคยได้ยินเรื่องเล่าของหญิงชรากับชายชราคู่นึงมั้ย...ไม่เคย

มีคุณปู่กะคุณย่าคู่นึงอยู่กินกันมานานจนอายุ 70ปี สิ่งที่ทั้งคู่ทำเป็นประจำทุกวันคือ การตื่นมากินกาแฟแกล้มกับขนมปังกะโหลก....เอ่อ..มันเป็นขนมปังแบบไหนก้อไม่รู้

คุณปู่จะบิขนมปังส่วน"กะโหลก"ให้คุณย่ากินเสมอ...คุณย่าก้อกินโดยไม่เอื้อนเอ่ยอะรัย....เป็นอย่างนี้มา 50ปี...ในที่สุด

วันนึงคุณย่าหมดความอดทน  จึงบอกกับคุณปู่ว่า..."นี่คุณจะให้ฉันกินขนมปังกะโหลกนี่ไปนานแค่ไหน  ฉันทนกินมา 50 ปีแล้วนะ คุณไม่รู้หรอ นั่นเป็นส่วนที่ฉันเกลียดที่สุด"

คุณปู่ฟังเเล้วทำหน้าเศร้าก่อนจะตอบคุณย่าว่า..."ขอโทษ   ฉันไม่เคยรุ้เลยว่า เธอไม่ชอบ  เพราะนั่นเป็นส่วนที่ฉันชอบที่สุดเลยนะ"

......

......ไม่รุ้จะบอกว่างัย...ลองนึกสิว่าถ้าเราเป็นคุณปูjที่ยอมให้ส่วนที่ชอบที่สุดแก่คุณย่ามา 50 ปี...หรือว่าเราเป็นคุณย่าที่ยอมกินส่วนที่ไม่ชอบที่สุดมา 50 ปี

......สำหรับเค้า...เค้าว่ามันเป็นเรื่องของความรักล้วนๆเลยล่ะ....

..........

...............ส่วนมันเกี่ยวกับพ่อชอบกินหัวกุ้งยังไง...ไปอ่านเอาเอง..ยืมเค้าก้อได้นะ

 

ps. ....อยากกลับไปกินข้าวที่บ้านจัง...กับข้าวฝีมือแม่อร่อยที่สุด

         ชอบเพลงนี้มากๆ...หมอกหรือควัน..ลองทายดูสิ ว่าเต่าตัวนี้เป็นหมอกหรือควัน

 

 

 

อีก 2 วันมั้งจะกลับมอแล้ว...ไม่อยากจะกลับเลย...คิดแล้วมันเศร้าT_T

......

เวลาเศร้า  เราก้อร้องไห้ เวลาดีใจสุดๆเราก้อร้องไห้ เวลาโมโหเราก้อร้องไห้....น้ำตาไม่ได้มาพร้อมกับเรื่องไม่ดีเสมอ

....ฉันเป็นคนร้องไห้ได้ง่ายมากๆ...ไม่ว่าจะเป็น คน เพลง หนัง ละคร โฆษณา  รายการทีวี บทความ....อะไรก็ตามรวมไปถึง ท้องฟ้าและสภาพอากาศ

และรู้สึกว่าช่วงนี้ร้องไห้บ่อย...ก้อเลยเกิดคำถามว่า กรูร้องไห้ทำไมวะ อันนี้มันไม่ได้เศร้านะ อันี้มันน่าดีใจตะหาก...และบางครั้งก้อไม่เข้าใจว่าทำไมน้ำตาไหล

เหมือนงงตัวเองว่ากำลังรู้สึกอะรัยอยู่ถึงร้องไห้ออกมา...บางคนคงไม่เข้าใจหรอกว่ามันเป็นบ้าอะไรของมันวะ  อะรัยมันจะอินขนาดนั้น

ก้อย่างที่บอกว่าช่วงนี้เสียนำตาบ่อย...เลยอยากจะนับดูว่าเสียน้ำตาให้กับอะไรบ้าง เอาเท่าที่จำได้แล้วกัน 

 

......

วันพุธ+พฤหัส...ดูสู้เพื่อเเม่ เคยดูม่ะ เป้นตอนสู้เพื่อเเม่สะพายเป้...ให้เด็กไปอยู่ฟาร์มนมวัว....จำไม่ได้ว่าที่ไหน ก้อให้เด็กทำภารกิจต่างๆ

  เช่นให้เด็กกินผักอ่ะอันนี้ขำไปน้ำตาไหลไป...แบบต้องเห้นน่าเด็ก...ตอนมันยัดคะน้าเข้าปาก..อย่างทรมาน แล้วมันขำอ่ะ....

แล้วพอดูหน้าพอแม่(พ่อเเม่นั่งดูในรายการ)แบบประมาณว่าสงสารลูกอ่ะ

แล้วมันก้อมีภารกิจให้ไปเอาถังนมวัว.....รีดนมวัว..ก้อเจออุปสรรค เหนื่อย  แบบนั่งดูไปก้อขำนะ ก้อเด็กอ่ะ...

แต่พ่อแม่อ่ะคงขำไม่ออก  พอเด็กกลับมาก้อแบบเห็นหน้าพ่อแม่

โห..ปล่อยโฮกันหมดเลยทั้งครอบครัว......รวมถึงฉันด้วย หึหึ

 

..................

วันเสาร์....ตลอดเลยหนังญี่ปุ่น ชอบทำให้เศร้า แบบสะอึก..คือจิงๆดหมือนมันจะจบแบบแฮปปี้เอนดิ่งนะ...แต่อย่าหวัง....

มันจะทำให้เรารู้สึกแบบ..อ่ะ...เอาแบบนี้อ่ะหรอ

แต่ว่า..สุดท้ายแล้วเราก้อจะอืม......ดีล่ะที่เป็นแบบนี้..นี่กำลังพูดถึงเรื่อง engine ซิ่งสุดใจเติมไฟฝัน

ที่มันเคยฉายที่ (ที)ไอทีวี อ่ะ เสาร๋อาทิตย์ แต่ว่ามันจบไปแล้วล่ะ

คงต้องไปหาแผ่นมาดู   มันเป็นหนังที่ดีนะ  จะบอกว่าเคยดูแค่ 2 ตอนเอง  แล้วก้อเสียน้ำตาทั้ง 2ครั้ง

มันเป็นเรื่องของบ้านที่ถูกทำให้เป็นสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า โดยคุณตาที่มีลุกชาย(พระเอก)เป็นนักแข่งรถ

วันสุดท้ายที่ลูกชายจะไปแข่งรถครั้งสุดท้ายเพื่อหวังจะเอาเงินมารักษาให้บ้านเลี้ยงเด็กไม่ถูกปิดตัว

 พ่อถามลูกชายว่า  ไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องแข่งรถ..เอาชีวิตไปเสี่ยง....ลูกชายก้อบอกประมาณว่าพ่อคงไม่เข้าใจ เลยถามกลับว่า

 แล้วทำไมพ่อถึงเปิดบ้านเลี้ยงเด็กล่ะ...เพื่ออะไร  พ่อตอบว่า เพราะว่าแกอยากเป็นนักแข่งรถงัยล่ะ ฉันทำเพื่อแกทุกอย่าง แต่แกกลับไม่รักชีวิต

ฉันอยากจะสอนให้เด็กๆรู้จักรักชีวิต  อย่างที่ฉันสอนแกไม่ได้  อ่ะชอบตรงนี้อ่ะ ไม่รู้ทำไม

แต่ไม่ได้ร้องตอนนี้ ร้องตอนที่คุณตาเล่าประวัติเด็ก ในบ้านให้คนในหมู่บ้านฟัง  อันนี้มันไม่มีรัยเลยนะ  เล่าเฉยๆ แต่ว่าทำไมฟังแล้วน้ำตามันไหลนะ

 

...........................................

อันนี้เป็นครั้งที่ 2 ของวันที่ร้อง เคยดูนี่ม๊ะ ชิงช้าสวรรค์ ดูทีไรร้อองไห้ทุกที...ทุกทีจิงๆ...ตอนที่มันประกาศรางวัลนะ...ก้อไม่เข้าใจ ว่ามันเศร้ารึว่า เราดีใจ รึว่ายังไง แต่ดูแล้วมันแบบ T_T  อันนี้ดูเพราะพ่อกะเเม่พาดู แต่มันเป็นรายการที่ดีนะ  ดูแล้วรูสึกว่าเด็กสมัยนี้มันเก่งจิงๆนะ

 

.......................................

              อันนี้เรื่องสุดท้าย ร้องวันนี้ ไม่รู้เรื่องอะรัย จำได้ว่าเป็นเรื่องของ ด๊อกเตอร์อะรัยสักอย่างกับเครื่องย้อนเวลา 

ประมาณว่ามีคนที่เค้าคิดว่าเป็นนางเอกนะ มาขอให้พากลับไปในวันที่พ่อตาย

พ่อนางเอกตายเพราะว่าโดนรถชน ที่มุมถนน ตายตอนนางเอกเด็กมากก นางเอกก้เลยไม่มีโอกาศได้ใช้ชีวิตเด็กที่มีพ่อ 

 พอกลับไปดูอดีต นางเอกก้อทนไม่ได้ที่จะเห็นพ่อตายต่อหน้าก้อเลยไปช่าวย  พ่อเลยไม่ตาย   แต่คนอืนทั้งโลกจะตายหมด....

ก้อเพราะว่าเรื่องราวจะถูกเปลี่ยน แล้วมันมีตัวเหมือนสัตว์ประหลาด คอยรักษาเวลา รึว่าเรื่องราวในอดีตไว้ (ไม่แน่ใจ) มันจะฆ่าทุกคน 

มันก้อเลยเป็นเรื่องขึ้นมา มันเป็นฉากในโบสถ์ เพราะว่ามีคนคุ๋นึงกะลังจะเเต่งงาน แล้วพ่อแม่ของนางเอกก้อต้องไปงานเเต่งงาน

นางเอกเกิดแล้วนะเเต่ยังอยู่ในรถเข็น ตอนแรกแม่นางเอกนึกว่านางเอกเป็นเด็กที่พ่อนางเอกเลี้ยงดูไว้ แต่ตอนหลังก้อรู้ว่าเป็นลูก

 ตอนท้ายๆดอกเตอร์ที่พาไปก็ตาย จะตายกันหมดเรื่องเลย รู้สึกว่าเป็นความผิดของนางเอกทั้งเรื่องเลย คือ  แต่ว่าพ่อใครใครก้อรัก 

 สุดท้ายทางเดียวที่มีคือพ่อต้องยอมตาย  ก็ไม่ตายได้งัย ไม่งั้นก้อตายกันหมดโลกดิ  นางเอกก้อตาย  พ่อพูดกับลูกว่า  พ่อตายเพื่อรักษาลูกไว้ 

การตายของพ่อมีความหมาย....แล้วทุกอย่างก้อกลับคืนมาเเหมือนเดิม....แล้วฉันก้อร้องไห้เหมือนเดิม

 

ps....รู้สึกว่าจะเขียนเยอะไปหน่อย หึหึ

       ชอบเพลงนี้อ่ะที่เอาใส่ไว้นั่นแหละ msn ตอนนนี้ติดมันมากๆ^_^รึว่าติดใครที่อยู่ในนั้นมากกว่า หุหุ>_<

     

ขณะนี้เวลา 15.45 นาฬิกา วันที่ 29 มีนาคม 2550

มันเป็นวันที่ฝนทำท่าว่าจะตก...

.....อ่ะมันร้อนมากๆเลยนะ ยิ่ง 2 สามวันมานี้ร้อนจนหายใจแทบไม่ออก...จะร้อนไปถึงไหนห่ะ

เลยทำให้(หัว)ใจเค้าร้อนตามเลย..หุหุ  ช่วงนี้ไม่หงุดหงิดบ่อยมาก...แค่มีอะรัยที่มันมาสะกิดหน่อยๆ...มันก้อพร้อมจะระเบิดได้เลย

เหมือนเมื่อวานนี้..คอมโดนไวรัส...แล้วก้อเลยเอาไปซ่อม...อดเล่น 1 วัน...เอากลับมาวันใหม่..

.พ่อก้อลงโปรแกรมใหม่...โปรแกรมอะรัยไม่รู้

รู้แต่ว่าเล่นไม่ได้...เปิดไม่ได้...และข้อมูลหายหมด...อยากจะบ้าตาย...เพลงที่โหลดไว้  โปรแกรมที่โหลดมา

.เค้าแทบอยากจะทุบคอมทิ้งแล้วไปซื้อใหม่เลยนะ...อารมณ์นั้น

แล้วมันเลยทำให้เค้าพาลอารมณ์เสียใส่แม่ด้วย.ซวยไปตามๆกัน...

สรุปว่าเอาไปซ่อม 2 วัน แล้วก้อไม่มีอะรัยหายไป..ทุกอย่างก้อเหมือนเดิม

เค้าก้อไม่โกรธพ่อ..ไม่หงุดหงิดใส่แม่

เพราะว่าเมื่อวานพอรู้ว่าอารมณ์ไม่ดีแล้วเค้าก้อรีบขึ้นไปอยู่บนห้องคนเดียว..เพราะถ้าอยู่ต่อไป..หึหึ...พายุเข้าแน่ๆ

ก้อไม่รู้ไปเอานิสัยแบบนี้มาจากไหน  แล้วก้อไม่ชอบด้วยที่เป็นแบบนี้....บางทีก้ออาจจะเพราะว่าเป็นตัวเองมากไปหน่อย...จิงมันคือเอาใจตัวเองน่ะนะ

เค้าก้อมานั่งคิดว่า..แล้วเมื่อวานกรูเป็นบ้าอะรัยวะ...มันโชคดีนะที่วันนี้ทุกอย่างมันเหมือนเดิม...ไม่มีใครโกรธเค้าด้วย

น่าสงสารพ่อกับแม่เหมือนกันที่มีลูกแบบนี้ หุหุ  แต่ตามสภาพความเป็นจิงๆเค้าไม่ได้เป็นแบบนี้บ่อยหรอกนะ...ไม่ต้องกลัวกัน 

มันก้อแค่พายุในฤดูร้อน แล้วก็.....

พายุมันไม่ได้มีทุกวันหรอกจิงมั้ย

ps....คำเตือน  พอฝนทำท่าจะตก...คุณควรจะหาร่มหรือไม่ก้อที่หลบฝนซะ

      คำเตื่อน(อีกที)  เพราอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย ทิฟฟี่ แผงสัเขียว กินซะ

        แล้วตกลงว่าวันนี้ฝนมันจะตกมั้ย

ทุกคืนวันศุกร์ฉันนอนไม่ค่อยจะหลับ...ฉันออกไปเที่ยวคนเดียว...

 

วันนี้วันศุกร์..วันสุข...รึว่าวันสุก...จะอะรัยก้อช่าง...แต่ว่ามันเป็น Friday I'm in Love

^_^ เขินเหมือนกันนะเนี่ยแต่ให้เก็บไว้ก้อคงจะไม่ได้แล้วล่ะ....เพราะรู้สึกว่าฉันตกหลุมรักคุณเข้าแล้วล่ะ...

       จิงๆก้อรู้จักมานานแล้วล่ะ...เมื่อก่อนก้อชอบอยู่เหมือนกัน...แต่ว่าตอนนี้รู้สึกมันมากกว่านั้น

       ก้อน่ารักซะขนาดนี้จะให้อดใจได้ยังงัยล่ะ...จิงมั้ย..

......

........

..........ไม่ต้องสงสัยหรอกว่า....เอาอีกล่ะ....ใครมาทำให้หัวใจมันเคลื่อนไหวอีกล่ะ...

ก้อไม่ใช่ใครที่ไหน...ก้อรู้จักกันดีอยู่เเล้ว  น่าน...ไม่ใช่คนนั้นโว้ย...(คนนั้นก้อใช่เหมือนกันแต่ไม่ใช่ตอนนี้5555555+++) 

หมายถึง พี่บอยตรัย ตะหากล่ะ..เรื่องเริ่มต้นจากว่า...ได้อ่านหนังสือนของพี่บอยเค้าที่ชื่อว่า..

ร้อยเพลงแห่งความโดดเดี่ยว...จิงๆตั้งใจจะซื้ออ่านตั้งนานล่ะ..แต่ก้อไม่รู้ลืมไปได้งัย...

อาจเพราะว่าจิงๆแล้วเค้าก้อชอบพี่บอยตรัยนะ...

แต่ว่าก้อไม่ได้อะรัยมาก....จนได้มาอ่านหนังสือนี่แหละ....โหพออ่านแล้วก้อแย่ล่ะ...ชอบล่ะ...ผู้ชายคนนี้...น่ารักดีนะ.

เหมือนเพลงที่เค้าแต่งเลยนะ...ความหมายคือชอบเพลงอยู่เเล้ว...ขอบอกว่าชอบทุกเพลงจิงๆนะ

พอได้มาอ่านก้อจะรู้ว่าเพลงนี้มันมาจากไหน...ทำไมเค้าถึงแต่งเพลงนี้ออกมา

ก้อเลยไปกันใหญ่...แล้วพี่เค้าก้อเก่งมากเลยนะ....พอดูรายชื่อเพลงที่เค้าแต่งก้อเฮ้ย!!!...นี่มันเป็นเพลงที่ดังทุกเพลงเลยนะ

แล้วมันก้อเพราะทุกๆเพลง.....เป็นไปได้งัย..พอฟังแล้วก้ออยากจะเอาเพลงทั้งหมดที่มีในหนังสือ  100 เพลงนั้น่ะมาเปิดฟังแล้วก้ออ่านไป

เป็นหนังสือที่คุ้มมากๆเลยนะ...295บาท..ได้ซีดี 1แผ่น 

 ได้หนังสือเพลงเอาไว้ฝึกร้องเล่นกีตาร์ 1เล่ม

ถ้าเอาไปมอบให้ใคร....อาจได้หัวใจแถมกลับมาก้อได้นะ...

เหมือนช่วยเค้าขายของยังไงก้อไม่รุ้....ก้อลองไปอ่านดูก้อแล้วกัน

อันนี้เเนะนำสำหรับคนที่ชอบฟังเพลงน่ะนะ...โดยเฉพาะถ้าชอบ บอยตรัยอย่เเล้ว..ก้อไม่น่าจะพลาด....มันคงซื้อมาอ่านานแล้วล่ะ

....ที่อ่านไปแล้วจำได้....สงสัยมันโดน..

...ฉันรอได้ไหม..Triumphs Kingdom [Twice TK]

 

       กะจะเอาเพลงลงให้ฟังด้วย..เนตช้าเกิน...เอาไว้ก่อนล่ะกัน...ชอบเพลงที่ 2 มากกว่า

กลับมาแล้ว....กับการผจญภัย..

...นั่งรถไฟไปทะเล...ลัลลัลล้า...ปู๊นปู๊น....

ต้นทางคือนครปฐม...ปลายทางก้อคือ...บ้านชะอำ...ราคาตั๋ว...29บาทถ้วน....

เต่ามารถไฟ...รถไฟพาเต่ามา...เคยท่องมั้ย...ตอนประถมอ่ะ..หุหุ...

รถไฟร้อน....สมชื่อจิงๆ...แล้วก้อนั่งมอไซค์รับจ้างไปหาด...แล้วก้อที่พัก....ก้อสวยดีนะ...ติดทะเล..

มากัน  2  คน...รู้สึกเป็นฮันนีมูนยังไงไม่รู้...หุๆ..

และก้อไปนั่งเล่นริมหาดกัน...เดินตั้งนานกว่าจะมีคนสนใจ...สุดท้ายได้นั่งหน้าเลย...หุหุ

แล้วก้อกิน...กิน...กิน...แล้วก้อ...เล่นน้ำๆ..อ่ะ...คลื่นดีจิง...เป็นกระดานโต้คลื่นจิงๆ...หุๆ

แล้วแล้วประสบการณ์ใหม่ๆนอกจากการขึ้นรถไฟครั้งแรกก้อได้เกิดขึ้น...ท่านคือผู้โชคดี...

อ่ะ...แมงกระพรุนไฟ...แบบว่าแสบสุดๆๆ...ตอนแรกนึกว่าไม่เป็นรัย...พอสักพัก..อ่าบวมแล้วคับๆ..อ่าปวดแล้วคับ..

ทำไงดี...อดเล่นต่อเลย...แล้วยังมีคุณน้องร่วมชะตากรรมอีก...ถามว่า..พี่คับๆ..โดนแมงกระพรุนไฟไปไหนดีคับ...ผมปวดมากเลย.

อ่ะ..คุณน้องขาพี่ก้อปวดเช่นกันค่ะ...แต่สุดท้ายก้อรู้ว่าต้องไปเอายาที่ๆเหมือนสถานีตำรวจ...อ่ะ..คุนน้องคนนั้นนะ...ไปผิดทางล่ะ..

อ่ะ...หายไปแล้วล่ะ...น่าสงสารจิง...

...ทะเลกลางคืนน่าสนุกดี...อยากนั่งริมหาด..ดีดกีต้าร์..ร้องเพลง...บรรยากาศชิวชิว...แต่...เราทำได้แค่...ปั่นจักรยาน...

ก้อมากัน..2คน..นี่หว่า...อีกอย่างเป็นสาวสวยทั้ง  2  คนด้วยหุหุ...อันตราย..

...แล้วสุดท้ายก้อนั่งรถไฟกลับ...ปู๊นปู๊น...อ่ะ..ได้ลองกินก๋วยเตี๋ยวรถไฟด้วย...5บาท..หุหุ..ห้าบาทจิงๆ

...ps...ไปทะเลครั้งนี้...ไม่รู้มาเที่ยวรึว่ามาพัก...แต่มันก้อเหนื่อยเหมือนกันนะ...เป็นการมาทะเลที่เงียบมากหุหุ...

         ตั๊กสงสัย...ว่ามีใครมาทะเลคนเดียวมั้ย...คงมี...แต่คงไม่ได้มาเที่ยวหรอก..มาพัก....ใจ..มากกว่า..หุหุ

        ...ข้อเสียของการไปทะเลกันแค่..2 คน...อ่า..ใครจะถ่ายรูปให้เราว่ะ...

        ....

....................ผมค้นพบว่าน้ำทะเลกับน้ำในตา...รสชาติไม่ได้ต่างกันเลย.............คิดถึงเพลงนี้จัง...

 

       

อ่ะ....ถึงเวลาพักร้อนจิงๆล่ะ.....

เต่าตัวนี้คงต้องออกไปผจญภัยในโลกกว้างซะหน่อย

....

แบบว่าคิดถึงเพลงนี้ยังไงไม่รู้

อากาศร้อนๆ.....ตอนบ่ายๆกับวันสุดท้ายที่เธอลาไป

รึว่าเพลงนี้ดี

ยืนมองท้องฟ้าไม่เป็นเช่นเคยฤดูร้อนไม่มีเธอ....เหมือนก่อนเหมือนเก่าขาดเธอ....

อ่า...ทำไม่มีเเต่เพลงเศร้าๆว่ะ...

 

แตตอนนี้ไม่ได้เศร้านะ...เพราะว่าวันนี้ไม่ได้มีแค่หัวใจที่เคลื่อนไหว..

แต่ตัวก้อจะเคลื่อนตาม(ใจ)ไปด้วย

...ว่าแต่ว่าจะไปตามที่ไหนดีอ่ะ....

กลับมาเด๋วก้อรู้

..

...

ps..ไปทำผมมาแบบว่าหัวฟูมาก...อยากทำมานานล่...555สะใจจริงๆ

    ..ไม่มีอะรัยจะบอก...บอกไม่ได้...หรือไม่ได้บอก.....แอบงง...หึหึๆ

  

ไม่ได้ดูหนังแล้วช่วงนี้แล้วตอนนี้ก้อกลับบ้านมาแล้ว

แล้วมันก้อช้ามาก...อินเตอร์เนตบ้านเนี่ย...เล่นๆไปก้อหงุดหงิดมากมาย

...

เอาเพลงเก่าๆมาฟัง...ฟังแล้วก้อคิดถึงเรื่องเก่าๆ...ทั้งที่มันไม่ใช่เพลงเศร้า...

แต่ทำไมฟังแล้วมันเศร้า...มันเหมือนกับเพลงนี้มีเหตุการณ์บางอย่างเกี่ยวข้องอยู่...ทำไม่รู้สึกอย่างนั้น

เหมือนกับเพลงนี้....ภาพเวลาเดิมๆ..good september

รึว่าตอนนี้มันเป็นเวลา 5 โมงเย็น Serotonin หลั่งมาก...อารมณ์มันเลยดิ่ง...เหอๆ

อาจเป็นแบบนั้นจริงๆ...

...

....

บางทีเราก้อหลอกตัวเองว่าเราลืมเรื่องราวเหล่านั้นไปแล้ว...แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่อย่างนั้นเลย

ทุกเรื่องยังอยู่ในความทรงจำ...มันหมุนไปมา...เหมือนโลกหมุนรอบตัวเอง...เมื่อไหร่ทีมันหมุนมาอยู่ในแนวเดียวกัน

กับดวงจันทร์...และดวงอาทิตย์....มันก้อจะเกิดสุริยุปราคา...โลกมืดลงชั่วขณะ...

เมื่อความทรงจำหมุนย้อนกลับมา...หัวใจเราอาจมืดมน...เหมือนตอนเกิดสุริยุปราคา

แต่ว่าสักพัก...มันก้อจะสว่าง...แค่รอเวลา...เวลาที่เราจะหมุนรอบตัวเอง...และเคลื่อนที่ออกไป

....ฉันเรียกวันเหล่านั้นว่า...วันที่หัวใจเคลื่อนไหว

..

ps...มีคนบอกว่า...วันศุกร์ เป็นวันที่หัวใจเคลื่อนไหว...น่าจะเติมต่อว่า...มากที่สุดด้วยนะ

      เหมือนจะไม่รอ...แต่ก้อรอ...เหมือนจะไม่สนใจแต่ก้อสนใจ...เเหมือนไม่รู้สึกอะไร...แต่ก้อรู้สึก

      แต่ทุกอย่างก้อดูแค่...เหมือน

 

 

 

ไม่น่าเชื่อว่าจะไปดูมาจิงๆ...หอแต๋วแตก...ความหมายคือเพื่อนเลี้ยง...ก้อฮาดีเหมือนกันนะ

....

และอีกเรื่อง...She'man...หนุกดี..แอบแมนมากิ๊กแมน...

ไว้เล่าคราวหลัง

ps....หิวข้าว...

   ....ดูหนังเยอะมาก...แล้วหนังสือล่ะ...อ่านรึยัง