turtledentist's space

วันนี้วัน ฮาโลวีน...วันนี้วันเกิดฉัน...

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูมี แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูมี

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบิร์เดย์

แฮปปี้เบิร์เดย์ทูมี

....มีความสุขมากๆนะ.....

อวยพรวันเกิดตัวเองซะหน่อย...หนึ่งปีที่ผ่านมามีเรื่องดีๆเกิดตั้งมากมาย...ขอบคุณทุกๆคนที่ทำให้เกิดเรื่องดีๆเหล่านั้น

แล้วก็ช่วยอยู่สร้างเรื่องดีๆแบบนี้ต่อไปด้วยนะ

 

 

 

 

ไม่ได้อัพซะนาน  ทั้งที่จริงก็เข้ามาดูอยู่บ่อยๆ แอบมาดูตัวเลขว่ามีคนมาเยี่ยมบ้างรึเปล่า

สมุดบันทึกเล่มเก่าที่เขียนยังไงก็ไม่หมด...เล่มนี้เกือบสองปีเเล้วแต่ยังเขียนไม่หมด...เกิดอะไรขึ้น

ตอนนี้เลยกลายเป็นคนจำอะไรไม่ได้...เรื่องดีๆที่อยากจะเขียนมันหายไป...หรือว่าอะไรมันเปลี่ยนแปลง

...คิดถึงความรู้สึกตอนที่เปิดอ่านเรื่องราวเก่าๆ...มันรู้สึกดีจริงๆ

....หากเรื่องนั้นมีความน่าจะเป็นเท่ากับศูนย์นั่นคือไม่ว่ายังไงก็ไม่มีหวัง...สิ่งที่ฉันจะทำคือการหยุดคิดถึงมันแล้วเดินผ่านไป...ไม่มีประโยชน์ที่จะรอ

ก็พอเถอะ...มันก็ไม่ได้ยากอะไร...แค่เก็บเรื่องดีๆไว้ก็พอ...แต่ถ้าหากวันนึงสิ่งนั้นหมุนกลับมา...ด้วยความน่าจะเป็นที่ไม่ใช่ศูนย์...ฉันควรจะทำยังไงดี

.................................ก็เริ่มต้นเก็บสิ่งดีๆไว้อย่างที่เคยทำงัย...

ps.หรือว่าบางทีไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้...เพราะว่ามันไม่มีอะไรแน่นอน....เขียนอะไรทำไมไม่รู้เรื่อง

 

ก็อย่างที่บอก ทำเสปสสนองความต้องการของตัวเอง

รู้สึกว่าจะมีบุคคลที่ไม่รุ้จักแวะมาทักทายบ่อยๆ...เเต่ก็รูสึกดี...กับการที่ได้รู้จักใครๆมากขึ้น...แล้วยังได้เเบ่งสิ่งดีๆที่ทำให้สบายใจ และสบายหูด้วย...เเวะมาอีกก็ได้นะ...

ตี 4 แล้วหรอเนี่ย  ง่วงเเล้วล่ะสิ...วันก่อนไปซื้อหนังสือมา...ชื่อหนังสือว่า.."รูปรูป..คำคำ" สมกับชื่อหนังสือ...มีเเค่รูป..กับคำพูดสั้นๆ...

เเต่...โดนใจที่สุด..เป็นเหมือนหนังสือการ์ตูนหนา ๆแต่น่ารักๆสีชมพู.. ใช้เวลาอ่านไม่เกิน 30 นาที..(อาจจะมากกว่านั้นถ้าอ่านซ้ำ เพราะมันน่ารักเหลือเกิน)......ตอนอ่านไปก็ยิ้มไป..เหมือนคนบ้า...พออ่านจบเรื่องสุดท้าย...ก็เดินออกจากร้านพร้อมกับรอยยิ้มเล็ก..เเต่เเล้วก็เปลี่ยนใจ...ซื้อเก็บไว้เลยดีกว่า.....เเล้วเดินออกจากร้านพร้อมกับรอยยิ้มใหญ่ๆ....

ชอบหลายเรื่อง...ไม่ใช่สิ  ชอบทุกเรื่อง...จะเล่าให้ฟังเรื่องนึง..เป็นเรื่องสุดท้าย...ชื่อตอนว่า...หน้าสิว หน้าหวาน...จริงๆมันต้องดูรูปประกอบนะ...แต่ว่า...ลองใช้จินตนาการวาดภาพก่อนก็ได้...ถ้าถูกใจค่อยไปซื้อมาอ่าน....

 

 

"ผ้าเย็นมั้ยครับ"

"ไม่ค่ะ มันไม่ค่อยสะอาด"

"น้ำช๊อกโกแลตปั่นมั้ยครับ"

"ไม่ค่ะ ขอน้ำเปล่าสะอาดๆดีกว่า"

"เราสั่งเสต๊กทานกันดีมั้ยครับ ร้านนี้เสต๊กอร่อย"

"ไม่ค่ะ ดิฉันไม่ทานเนื้อสัตว์"

"งั้นเอามันฝรั่งทอดมาทานกันเล่นๆก่อน"

"ไม่ค่ะ"

"มันมันไป ค่ะ"

"ไอติมล่ะ"

"ไม่ค่ะ  มันหวานไป"

"ราออกไปจากร้านนี้กันเถอะครับ  ไปหาร้านอื่นที่มีอาหารที่คุณทานได้"

"อย่าเพิ่งเลยค่ะ"

"ทำไมครับ"

"ตอนนี้รถติด  ฝุ่นควันเต็มไปหมด"

"เราจะนั่งฟังเสียงท้องร้องอยู่ในนี้หรอครับ"

"คุณก็สั่งสิค่ะ อยากทานอะไรก็สั่งเลย อยากทานอะไรก็สั่งเลย ไม่ต้องเกรงใจ"

"แต่ผมอยากทานอาหารกับคุณ"

"ขอโทษด้วยนะคะ...ดิฉันเป็นสิว กำลังรักษาหน้าอยู่ คุณหมอให้งดอาหารจำพวก ของหวาน ของมัน และเนื้อสัตว์"

"แล้วคุณชวนผมออกมาทานอาหารทำไม น่าจะพักผ่อนอยู่ที่บ้าน"

"ดิฉันคิดถึงคุณ"

"อะไรนะครับ"

"มีคนเคยบอกว่า เวลาเราทำงานอะไรหนักๆ เสร็จสักชิ้น แล้วนึกถึงใครเป้นคนแรก คนนั้นคือคนที่เรารัก  พอดิฉนทำงานเสร้จ และคนแรกที่ดิฉันคิดถึงคือ...คุณ"

"ผมรู้เเล้วทำไมคุณเป็นสิว"

"ทำไมค่ะ"

"เพราะคุณหวานเกินไป"

 

ps. ไงล่ะ...หวานซ้า....^_^

....ขออนุญาตครับ(ค่ะ)...

ช่วงนี้ที่คณะมีรับน้อง...ประโยคนี้มันเลยผ่านเข้าหูบ่อย..เพราะว่าไปดูทุกครั้งเลย...สนุกดี...นั่งดูเฉยๆ....น้องเยอะขึ้นทุกปี

อย่างนี้หมดตังค์เเน่ๆ...อ่ะ...ไม่เป็นรัยถือว่าให้น้อง...เป็นกำลังใจให้เด็กๆมีกำลังใจ..ก่อนจะได้เจออะไรที่มันโหด...มันส์..แต่ไม่ฮาเท่าไหร่นะ...เชียร์ปีนี้ก็โหดมากขึ้น...ด้วยเหตที่ว่าปีนี้น้องๆเค้าเเรงทีเดียว...ข้าพเจ้าเองก็ไม่เข้าใจหรอกนะว่าเเรงยังไง...เต่เค้าก็ว่ากันมา..

เเต่ว่าเด็กๆปีนี้นี่...น่ารักกันจิงๆ..เฮ้อ..อยากจะย้อนเวลาให้พ่อกะเเม่เจอกันช้ากว่านี้..555...เราจะได้เกิดช้า...เเต่สมัยนี้...อายุเป็นเพียงเเค่สายลมพาพัดไป....เด็กกว่าเเล้วงัย....หุ...

   พอนั่งนึกถึงช่วงเวลาที่ตัวเองเคยเจอตอนนั้น...ตอนยังเด็ก...น้องปี 1....ขออนุญาตค่ะ!!!...ทุกวันนี้ก็ยังอธิบายไม่ได้ว่าเข้าเชียร์เเล้วได้อะไร...นอกจากได้ร้องเพลงคณะ...เเต่ขอยืนยันเลยว่ามันได้อะไรสักอย่าง...และหลายอย่าง....ตอนนั้นก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าพวกพี่ๆบ้ากันรึป่าว...ด่ากันอยู่ได้...ด่าเข้าไป...ทำอะไรก็ผิดหมด...ทั้งที่ก็ว่าทำตามทุกอย่างเลยนะ...แต่พอเวลาผ่านไป...(ผ่านไปหลายรอบเเล้ว)  พอได้มาเป็นพี่...เออว่ะ...มันสมควรจะมี...พี่ว๊ากกๆๆๆไปก็ไม่ได้อะไรหรอก..เจ็บคออีกตะหาก...เเต่คนที่ได้อ่ะเราที่เป็นน้องมากกว่าอย่างน้อยๆก็ได้รู้ว่าเราอึดแค่ไหน...เเละสำหรับฉัน...มันเป็นประสบการณ์ที่ดี...

.........ช่วงนี้งานก็เยอะ  เรียนก็หนัก เเต่ละวันผ่านไปเหนื่อยแทบขาดใจ..เเต่ไม่ยักกะตาย...เรื่องที่ให้รู้สึกดีอีกอย่างก็คือการไปตัดผมมา....เคยตั้งใจว่าจะเก็บทรงนี้ไว้นานอีกสักหน่อย...แต่มันก็เบื่อๆ...ก็อเลยว่าจะไปตัดทิ้ง...พอไปที่ร้าน..คุณพี่ก็เอาเลยยุใหญ่เลยน้องทำนี่สิ...ทำนั่นสิ..พอฟังราคา...เอาไว้ก่อนก็ได้ค่ะ...เเต่เเล้วก็เกิดการเปลี่ยนใจ...รึว่ารำคาญช่างก็ไม่รู้...เลยพุ่งออกไปว่า...พี่อยากทำอะรัยก็ทำเลยค่ะ....จะตัด..จะดัด..รึว่าอะรัยก็เอาเลย...ขออย่างเดียว...ว่าต้องไม่เหมือนเดิม....เเล้วมันก็ไม่เหมือนเดิม..

เเต่มันก็ไม่ได้เปลี่ยนมากเท่าไหร่..เพื่อนก็บอกว่า...โอ้..สบายตา...รู้สึกโล่ง..ก็ไอ้หัวเก่ามันฟูซะขนาดนั้น...เเต่ก็รู้สึกสบายหัวจิงๆ

.........นอกจากจะชอบฟังเพลงเเล้วอีกอย่างที่ชอบคือการเปลี่ยนทรงผม...หรือไม่ก็นั่งให้เพื่อนทำผมทรงใหม่ๆให้...ประมาณว่าอยากทำอะไรกับหัวกรูก็ทำเลย...นี่ถ้าผมมันยาววันละสัก 5 เซนติเมตรก็คงดี...เพราะจะได้ไม่เหมือนกันสักวัน ที่เป็นเเบบบนี้ก็เพราะ.........

             ฉันเปลี่ยนใจง่ายเสมอ...นั่นจึงมีความหมายรวมถึงการเปลี่ยนแปลงสภาพตัวเองด้วย...เปลี่ยนมันบ่อยๆ...ให้ไม่เหมือนกันสักวัน....ให้การเปลี่ยนแปลงเป็นเรื่องปกติ...เปลี่ยนมันจนชิน...เเล้วในที่สุด...การเปลี่ยนแปลงนั่นแหละคือการไม่เปลี่ยนอะไรเลย...

...............ฉันอยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองไปอย่างนี้ทุกๆวัน เพื่อให้เธอรู้สึกว่ามีเรื่องน่าตื่นเต้นเสมอที่ได้เจอกับฉัน...แต่มันคงไม่มีประโยชน์อะไร ถ้าเธอไม่เปลี่ยนใจหันมามองฉันทางนี้บ้าง

ps....ชอบเพลงนี้...เเพ้คนสวย..ที่ tattoo colour เอามาทำใหม่...ฟังเเล้วอยากไปเกิดใหม่...เกิดมาให้มันสวย...ขออนุญาตค่ะ!!!!...ขออนุญาตไปเกิดใหม่....5555